ನಾವು ನೆಲವನ್ನು ಮರೆತ ದಿನದಿಂದಲೇ… ದೇಹ ನಮ್ಮನ್ನು ಮರೆತಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೀರಾ…
ನಾವು ಯಾವಾಗಿನಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟೆವು?

ಸೌಕರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡೆವು.
ಆದರೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ —
ದೇಹದ ಸಹಜ ಚಲನೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆವು.

ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ “ಕಸ”…
ಅದು ಕೇವಲ ರಕ್ತನಾಳಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ?

ಅಥವಾ —
ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಕೊಡುವ ಮೌನ ಸಂಕೇತವೇ?

ಮೂವತ್ತು, ನಲವತ್ತು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ
ನೆಲಕ್ಕೆ ಕುಳಿತು ಎದ್ದೇಳಲು ಕಷ್ಟವಾಗುವುದು…

ಇದು ವಯಸ್ಸಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯೇ?
ಅಥವಾ —
ನಾವು ದೇಹವನ್ನು ಬಳಸದೇ ಇರುವ ಪರಿಣಾಮವೇ?

ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸುಲಭಗೊಳಿಸಿದ್ದೇವೆ.
ಆದರೆ ಅದೇ ಸುಲಭತೆ —
ನಮ್ಮನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ?

👉 ನಾವು ದೇಹವನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವಾ…
ಅಥವಾ ದೇಹ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊರುತ್ತಿದೆಯಾ?

ದೇಹ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ನೋವು, ಉರಿ, ದಣಿವು — ಇವುಗಳು ಶಿಕ್ಷೆ ಅಲ್ಲ.
ಅವು ದೇಹದ ಭಾಷೆ.

ದೇಹದ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆ,
ಮನಸ್ಸೂ ಹೊರಗಿನ ಸುಲಭತೆಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ —
ಸರಳವಾಗಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ.

ನಾವು ಸುಲಭತೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ,
ಸಹಜತೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತೇವೆ.

ನೆಲದಿಂದ ದೂರವಾದದ್ದು —
ಬಹುಶಃ ಬದುಕಿನಿಂದ ದೂರವಾದದ್ದೇ ಆಗಿರಬಹುದು.

ನನಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಅರಿವು ಬಂದಿತು.

ಹೆಚ್ಚು ತಯಾರಿ ಬೇಕಾಗುವ ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವಾಗ,
ನಾನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದೆ.

ಯಾವುದೇ ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಾಯಾಮ ಅಲ್ಲ.
ಯಾವುದೇ ಕಠಿಣ ನಿಯಮವೂ ಅಲ್ಲ.

ಆದರೆ —
ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಂಪರ್ಕ.

ಬಹುಶಃ ಪರಿಹಾರ ದೊಡ್ಡದಲ್ಲ.

👉 ಮತ್ತೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು
👉 ಮತ್ತೆ ದೇಹವನ್ನು ಬಳಸುವುದು
👉 ಮತ್ತೆ ಸಹಜತೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುವುದು

ನಾವು ಮರೆತದ್ದು ನೆಲ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ.
ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವೂ ಆಗಿರಬಹುದು.

✍️ ಶೀಲಾ ಭಟ್

ಶೀಲಾ ಎಸ್ ಭಟ್

ಪತ್ರಕರ್ತೆ | ಲೇಖಕಿ |

ಅನುಭವ, ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಒಳನೋಟಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ

━ ✦ ━

ಕಂಡ ಸತ್ಯಗಳ ದಾರಿದೀಪ — ಜೀವನಪ್ರಣತಿ

ಇವರ ಪ್ರಸ್ತುತಿ : ಶೀಲಾ ಭಟ್