“ನಿಮ್ಮ ಟೂತ್ ಪೇಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಇದೆಯೇ?”
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಜಾಹಿರಾತು ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿತ್ತು. ಟೂತ್ ಪೇಸ್ಟ್ ಎಂದರೆ ಉಪ್ಪು, ಚಾಕ್ ಪೌಡರ್, ಗ್ಲಿಸರಿನ್, ರಾಸಾಯನಿಕಗಳ ಮಿಶ್ರಣ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿರದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನ, “ಈ ಟೂತ್ ಪೇಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಉಪ್ಪಿದೆ” ಎಂದು ನಂಬಿ ಅದೇ ಬ್ರಾಂಡ್ ಖರೀದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಾಹಿರಾತಿನ ಬಲ ಅಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡದು.
ರಾಜಕೀಯವೂ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಇದೇ ತಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತದೆ.
“ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿದೆ. ನಾವು ಬಂದರೆ ಎಲ್ಲ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.”
ಎಂದು ಹೇಳಿದವರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕ ಅದನ್ನೇ ನಂಬಿದ. ತನ್ನ ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಸಿಟ್ಟು, ದಿನನಿತ್ಯದ ಕಷ್ಟ—all combined ಆಗಿ ಮತವಾಗಿ ಹೊರಬಂತು. ಆದರೆ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಏನಾಯಿತು? ಬೆಲೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಏರಿತು. ಗ್ಯಾಸ್, ಪೆಟ್ರೋಲ್, ಹಾಲು, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ—ಎಲ್ಲವೂ ಜನರ ಕೈಗೆ ಸಿಗದಂತಾಗತೊಡಗಿದವು.
ಹಾಗಾದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ:
ತಪ್ಪಿದ್ದೇಲ್ಲಿ?
ನಿಜವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಗೂ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ನೇರ ಸಂಬಂಧ ಕಡಿಮೆ. ಸರ್ಕಾರಗಳು ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಅಂದರೆ ಕೇವಲ “ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ವೈಫಲ್ಯ” ಅಲ್ಲ; ಅದು ಒಂದು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ರಚನೆಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.
ಯಾವಾಗ ಒಂದು ದೇಶ ಅಥವಾ ಒಂದು ಮನೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪರಾವಲಂಬಿಯಾಗುತ್ತದೋ, ಆಗ ವಸ್ತುಗಳ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಉದಾಹರಣೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ.
ಹಿಂದೆ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಖರೀದಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಹಿಂದೆ ಬಟ್ಟೆ ಹೊಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಬ್ರಾಂಡ್ ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ.
ಹಿಂದೆ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಆಪ್ ಮೂಲಕ ಆಹಾರ ಬರುತ್ತದೆ.
ಹಿಂದೆ ಉಳಿತಾಯ ಮುಖ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಈಗ EMI ಜೀವನಶೈಲಿ.
ಅಂದರೆ ಉತ್ಪಾದಕ ಸಮಾಜದಿಂದ ನಾವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉಪಭೋಗಿ ಸಮಾಜವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.
ದೇಶದ ಮಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಕಥೆ.
ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಇದೆ.
ಜಲ, ನೆಲ, ಕಾಡು, ಗಾಳಿ, ಬಿಸಿಲು—all natural wealth ಇದೆ.
ತಾಂತ್ರಿಕ ಜ್ಞಾನ ಇದೆ.
ಯುವಶಕ್ತಿ ಇದೆ.
ಆದರೂ ನಾವು:
- ಇಂಧನಕ್ಕೆ ವಿದೇಶ ಅವಲಂಬನೆ,
- ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ವಿದೇಶ ಅವಲಂಬನೆ,
- ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ಸ್ಗೆ ವಿದೇಶ ಅವಲಂಬನೆ,
- ಔಷಧಿ ಮೂಲಪದಾರ್ಥಕ್ಕೂ ವಿದೇಶ ಅವಲಂಬನೆ,
- ಕೃಷಿಯಲ್ಲೂ ಬೀಜದಿಂದ ರಾಸಾಯನಿಕದವರೆಗೂ ಹೊರಗಿನ ಕಂಪನಿಗಳ ಅವಲಂಬನೆ.
ಇದು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ಅನಿವಾರ್ಯ.
ಏಕೆಂದರೆ ಜಾಗತಿಕ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಅಲುಗಾಡಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯೂ ನಡುಗುತ್ತದೆ.
ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಘೋಷಣೆ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆ.
ಹಸಿರು ಕ್ರಾಂತಿ ಯಾಕೆ ಮಹತ್ವದ್ದು?
ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ನೀಡಿತು.
ಕ್ಷೀರ ಕ್ರಾಂತಿ ಯಾಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ?
ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಗ್ರಾಮೀಣ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿತು.
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಉದ್ದಿಮೆಗಳು ಯಾಕೆ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದವು?
ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ದೇಶದ ಮೂಲಭೂತ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಖಾಸಗಿ ಲಾಭದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ರಾಷ್ಟ್ರೀಕೃತ ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು, ಸರಕಾರಿ ವಿಮಾ ಕಂಪನಿಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯದ ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಒಂದು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ.
ಇಂದು ಖಾಸಗೀಕರಣ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವಾಗ, ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನೇ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಲಾಭದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನಡೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಜನಪರತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಸಹಜ.
ಅದರರ್ಥ ಖಾಸಗಿ ವಲಯ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಆಧಾರಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಬದುಕು “ಖರೀದಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ”ಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಣವಿದ್ದವರಿಗೆ ಬದುಕು ಸುಲಭ, ಉಳಿದವರಿಗೆ ಬದುಕೇ ದುಬಾರಿ.
ಹೀಗಾಗಿ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಗೆ ನಿಜವಾದ ಪರಿಹಾರ:
- ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ,
- ಉತ್ಪಾದನಾ ಶಕ್ತಿ,
- ಸ್ಥಳೀಯ ಕೈಗಾರಿಕೆ,
- ಕೃಷಿ ಬಲ,
- ಆರ್ಥಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ,
- ಉಳಿತಾಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ,
- ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಆಡಳಿತ.
ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆ:
ಜನರು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ಜಾಗೃತರು?
ಒಬ್ಬ ಮತದಾರ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ನೋಡಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ದೇಶದ ಆಮದು-ರಫ್ತು ಸಮತೋಲನ, ಉತ್ಪಾದನಾ ನೀತಿ, ಜಾಗತಿಕ ತೈಲ ರಾಜಕೀಯ, ರೂಪಾಯಿ ಮೌಲ್ಯ—ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲಿಯೇ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಟೂತ್ ಪೇಸ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಇದೆ ಎಂದು ನಂಬಿಸಿದಂತೆ,
“ನಾವು ಬಂದರೆ ಬೆಲೆ ಇಳಿಯುತ್ತದೆ” ಎಂದು ನಂಬಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಜನಪರ ಸರ್ಕಾರ ಎಂದರೆ:
ಜನರನ್ನು ಕೇವಲ ಗ್ರಾಹಕರಾಗಿ ನೋಡುವುದಲ್ಲ, ಉತ್ಪಾದಕರನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸುವ ಸರ್ಕಾರ.
ಜನರ ಅವಲಂಬನೆ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ,
ದೇಶದ ಉತ್ಪಾದನಾ ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ,
ರಫ್ತು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ ಆಮದು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ,
ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೆ ಬುನಾದಿ ಹಾಕುವ ಸರ್ಕಾರಗಳೇ ದೀರ್ಘಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಲ್ಲವು.
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪಕ್ಷಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ.
ಜಾಹಿರಾತುಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ.
ಘೋಷಣೆಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಲೆಕ್ಕ ಮಾತ್ರ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ.