ಸೊ ಹೆ ಎಂಬ ಬರಹಗಾರ್ತಿ
‘Moonlight’ನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಆಳವಾಗಿ ತಟ್ಟಿದ ಕಥೆ ಸೊ ಹೆಯದ್ದು.
ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಜನಪ್ರಿಯ ಕಾದಂಬರಿಗಾರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ ಸೊ ಹೆ, ತಾನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಕಾಶನ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಸಂಪಾದಕಿಯಾಗಿದ್ದ ಗೆಳತಿಯೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ವೃತ್ತಿಪರ ಮತ್ತು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಆ ಸಂಪಾದಕಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಹಜವಾಗಿ ಸೊ ಹೆಯ ಸಂಪಾದನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯ ನಿಧಾನವಾದ ಕುಸಿತ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಹೊಸ ಸಂಪಾದಕ ಸೊ ಹೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಬದಲು, ಆಕೆಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನೇ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆಯ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳು ಈಗಿನ ಟ್ರೆಂಡ್ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಬರೆಯಲು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆ ಸ್ವಭಾವತಃ ಸೌಮ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿ. “ಇಲ್ಲ” ಎನ್ನಲಾಗದೆ ಬರೆಯುತ್ತಾಳೆ.
ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಸಂಪಾದಕನ ಮಾತು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಊಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬರಹಗಾರ ತನ್ನ ಕೃತಿಯನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ತನ್ನ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನೇ ಅದರಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗಿ “ಈ ಭಾಗ ಸರಿಯಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವ ವೃತ್ತಿಪರ ಟೀಕೆ ಮತ್ತು “ನಿನ್ನಿಂದ ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವ ವೈಯಕ್ತಿಕ ತೀರ್ಪಿನ ನಡುವಿನ ಗಡಿ ಬಹಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ತನ್ನದಲ್ಲದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸೊ ಹೆಗೆ ಆಗಿದ್ದು ಎರಡನೆಯದು.
ಆಕೆಯ ಬರವಣಿಗೆಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಆಕೆ ತನ್ನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನನ್ನು ಅವನ ಬರಹದ ಮೂಲಕ ಬೆಳೆಸಬೇಕಾದ ಸಂಪಾದಕ, ಅವನೊಳಗಿನ ಬರಹಗಾರನನ್ನೇ ಕೊಂದುಹಾಕಿದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸೊ ಹೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗುತ್ತಾಳೆ.
ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಜನಪ್ರಿಯ ಕಾದಂಬರಿಗಾರ್ತಿ ತನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಾಳೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ ಪ್ರಕಾಶನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಂಪಾದಕ ಅವಳ ಬರವಣಿಗೆಯ ವೃತ್ತಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಮೊಳೆ ಹೊಡೆಯುವಂತಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಥೆಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ಹೊರಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದು ಕೇವಲ ಉದ್ಯೋಗ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕಥೆ. ಅದು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ನೋವು ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಸೊ ಹೆ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಓದುಗರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಕಾದಂಬರಿಗಾರ್ತಿ, ತನ್ನದೇ ಬರಹದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ.
ಆದರೆ ಕಾಲ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದಾರಿಯ ಕಡೆಗೆ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ಬೆಳಕನ್ನು ತೋರಿಸಬಹುದು. ಸೊ ಹೆಗೆ ಆ ಬೆಳಕು ಚು ಲಿ.
ಸಂಪಾದಕಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದ ಕೆಲಸ
ಚು ಲಿ, ಸೊ ಹೆಯ ಹಳೆಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದಾಳೆ. ಅವಳೊಳಗಿನ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ಸೊ ಹೆ ಈಗ ಏನಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡದೆ, ಒಮ್ಮೆ ಅವಳು ಏನಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಏನಾಗಬಹುದೆಂಬುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಇದೇ ಬಹುಶಃ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಪಾದಕನ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಗುಣ.
ನೀವು ಈಗಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುವುದಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿರುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ನೋಡುವುದು.
ಚು ಲಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ಸೊ ಹೆಗಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮರಳಿ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಹಳೆಯ ಓದುಗರನ್ನು, ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾಳೆ. ಅವರನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿ ಸೊ ಹೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸುವ ‘ಸೊ ಹೆ: ಕಾದಂಬರಿಕಾರ್ತಿಯಾಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷ’ ಎನ್ನುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೊಂದನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಇದು ಒಂದು ವೃತ್ತಿಪರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು. ಇದು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹೇಳುವ ಮಾತು: “ನೀನು ಮುಗಿದುಹೋಗಿಲ್ಲ.” ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾದ ಮಾತು! ಆದರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಮಾನ, ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಭರವಸೆ
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ದಿನ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಚು ಲಿಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಬರುತ್ತದೆ. ಸೊ ಹೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಬರುತ್ತಾಳೆಯೇ? ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬರವಣಿಗೆಯಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಆಕೆ ಮತ್ತೆ ಜನರ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದಾಳೆಯೇ? ಚು ಲಿಯ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದೇ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ನೋಡುಗರ ಸಹಜವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು.
ಆದರೆ ಚು ಲಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕಥೆಯ ನಾಯಕನೂ ಆಗಿರುವ ಚು ಲಿಯ ಪ್ರೇಮಿ ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಭರವಸೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಕೂಡ ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟವಾದ ಸಂಗತಿ. (ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಭರವಸೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಈ ಧಾರಾವಾಹಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ಕುರಿತು ಮುಂದಿನ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡೋಣ.)
ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವುದು ಎಂದರೆ ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಂಬುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅವರು ವಿಫಲರಾದರೂ ಅವರ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು. ಚು ಲಿಗೆ , ಸೊ ಹೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ. ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ, ಸೊ ಹೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.
ಆ ಮಗುವಿನ ಹೆಸರು…
ಆ ದಿನ ನಡೆಯುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಘಟನೆ ನನ್ನನ್ನು ಇಡೀ ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಭಾವುಕಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಸೊ ಹೆ ಬರುತ್ತಾಳೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಆತಂಕದಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಒಂದು ಮಗು ಓಡಿಬಂದು ಸೊ ಹೆಗೆ ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ. ಮಗುವಿನ ತಾಯಿ ತಕ್ಷಣ ಬಂದು ಮಗುವಿನ ಪರವಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಸೊ ಹೆ ಬಂದಿರುವುದು ಚು ಲಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಆಕೆಯ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಜನರಿಗೆ ಸೊ ಹೆ ಯಾರೆಂಬುದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
ನಂತರ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮಾತು ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ಮಗುವಿಗೆ ಇಟ್ಟಿರುವ ಹೆಸರು ಸೊ ಹೆಯ ಕಾದಂಬರಿಯ ಪಾತ್ರದ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅದು ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಕ್ಷಣ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ :
ರಂಗಭೂಮಿ : ನನ್ನೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಒಂದುಲೋಕ
ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಸಿಗುವ ಬಹುಮಾನ ಯಾವುದು?
ಪ್ರಶಸ್ತಿ?
ಹಣ?
ಬೆಸ್ಟ್ಸೆಲ್ಲರ್ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹೆಸರು?
ಬಹುಶಃ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಂತೋಷ ಕೊಡಬಹುದು.
ಆದರೆ ತನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಒಂದು ಪಾತ್ರದ ಹೆಸರು ಯಾರಾದರೂ ಒಂದು ಮಗುವಿಗೆ ಇಡುವಷ್ಟು ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬರಹ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದು? ಅದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಪುರಸ್ಕಾರ. ಅಲ್ಲಿ ಬರಹ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಗೌರವ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು?
ಒಬ್ಬರು ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿ, ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ಅವರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ. ಅವರ ಬದುಕಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದೆ. ಅವರ ಮಗುವಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೂ ನಿಮ್ಮ ಬರಹದ ಒಂದು ಅಕ್ಷರ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಅವನು ಅಥವಾ ಅವಳು ಬರೆಯುವ ಕೆಲಸದ ಅರ್ಥವೇ ಮತ್ತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಚು ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಏನು ಕೊಟ್ಟಳು?
ಚು ಲಿ, ಸೊ ಹೆಗೆ ಹೊಸ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಬರೆಯಿಸಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಹೊಸ ಕಥೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು ಕೊಟ್ಟಳು. ತನ್ನ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಕೊಟ್ಟಳು.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಯಾರೂ ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡುವ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು. ಚು ಲಿ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.
“ನೀನು ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಾರ್ತಿ” ಎಂದು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅವಳು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಸಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾಳೆ. ಹಳೆಯ ಓದುಗರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾಳೆ. ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಸೊ ಹೆ ಬರೆದದ್ದರಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವಳ ಮುಂದೆ ತರುತ್ತಾಳೆ. ಅಂದರೆ ಅವಳು ಸೊ ಹೆಗೆ ಹೊಗಳಿಕೆ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಅವಳದೇ ಮೌಲ್ಯದ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.
ಇದು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಪಾದಕನ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಇದು ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನ ಕೆಲಸ.
ಒಬ್ಬ ಸಂಪಾದಕ ಬರಹಗಾರನನ್ನು ಮುರಿಯಬಹುದೇ?
ಈ ಕಥೆ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಸಂಪಾದಕನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರವಿದೆ? ಅವನು ಅಥವಾ ಅವಳು ಕೇವಲ ಬರಹವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತಿಳಿಯದೆ ಬರಹಗಾರನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನೂ ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ?
“ಇದು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಮಾತು. “ನಿನ್ನಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಬರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವುದು ಇನ್ನೊಂದು. ಮೊದಲನೆಯದು ಕೃತಿಯ ವಿಮರ್ಶೆ. ಎರಡನೆಯದು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕುರಿತು ತೀರ್ಪು. ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ಸಂಪಾದಕ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಹಾನಿ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪಾದನೆಗೆ ಭಾಷಾ ಜ್ಞಾನ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ಮಾನವೀಯತೆ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ.
ಒಬ್ಬ ಸಂಪಾದಕನಿಗೆ ಲೇಖಕನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಕಾಣಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಅವನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕಾಣಬೇಕು. ಅವನ ಬರಹದಲ್ಲಿರುವ ತಪ್ಪು ಕಾಣಬೇಕು. ಆದರೆ ಅದರೊಳಗಿನ ಜೀವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು.
ಸಂಪಾದನೆ ಎಂದರೆ ಬರಹವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು; ಬರಹಗಾರನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮುರಿಯುವುದಲ್ಲ.
ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮಾನವೀಯತೆ
ಸೊ ಹೆಗಾಗಿ ಚು ಲಿ ರೂಪಿಸಿದ ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನನಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂತು. ಇಂತಹ ಮಾನವೀಯತೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈಗ ಎಷ್ಟು ಉಳಿದಿದೆ? ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕುಸಿದಾಗ ನಾವು ಏನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ? ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಲು ಕೈ ಕೊಡುತ್ತೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅವನು ಏಕೆ ಬಿದ್ದ ಎಂಬುದನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, “ಅವನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಿತ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತೇವೆಯೇ?
ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನ ಪುಸ್ತಕ ವಿಫಲವಾದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡುತ್ತೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ “ಇವನ ಕಾಲ ಮುಗಿಯಿತು” ಎಂದು ತೀರ್ಪು ಕೊಡುತ್ತೇವೆಯೇ? ಒಬ್ಬ ಉದ್ಯೋಗಿ ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ, ಅವನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅವನ ವಿಫಲತೆಯನ್ನು ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಶಾಶ್ವತ ಗುರುತನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಯೇ?
ನಮ್ಮ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಅವರ ಸಾಧನೆಯಿಂದ ಅಳೆಯುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಎಷ್ಟು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದರು? ಯಾರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಫಾಲೋವರ್ಸ್? ಯಾರ ಪುಸ್ತಕ ಎಷ್ಟು ಪ್ರತಿಗಳು ಮಾರಾಟವಾಯಿತು? ಯಾರ ವಿಡಿಯೋಗೆ ಎಷ್ಟು ವೀಕ್ಷಣೆ? ಯಾರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಶಸ್ತಿ? ಆದರೆ ಸೊ ಹೆಯ ಕಥೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅಳತೆಗೋಲನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತದೆ.
ನೀವು ಯಾರೊಬ್ಬರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದೀರಿ? ಅದನ್ನು ಅಳೆಯಲು ಯಾವುದೇ ರ್ಯಾಂಕಿಂಗ್ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮೌಲ್ಯ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅದರ ಮೌಲ್ಯ ಅಪಾರ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ನನ್ನ ಈ ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ ಓದಿ: –
- ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆಯೇ?
- ಹಬ್ಬವೆಂಬ ಸಂಭ್ರಮ – ಭಾವಗಳ ಬಿಡುಗಡೆ
- ನೀವು 80ರ ಟ್ರೆಂಡ್ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ? AI ಚಿತ್ರಗಳ ಲಾಭ ಎಷ್ಟು? ನಷ್ಟ ಎಷ್ಟು?
- ಸಾಕಷ್ಟು ಇದ್ದರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಏಕೆ? ಮನುಷ್ಯನ ದುರಾಸೆಗೆ ‘ಸ್ಟಾಪ್’ ಎಲ್ಲಿದೆ?
- Moonlightನ ಮತ್ತೊಂದು ಪದರ: ಪ್ರೇಮ
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದುರಂತ ನಾಯಕನಿಗೂ ಒಬ್ಬ ಚು ಲಿ ಬೇಕು
ಸೊ ಹೆಯ ಕಥೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇದೇ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಯಶಸ್ವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಜನರಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ನಾವು ಹೇಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕುಸಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು “ನೀನು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬಹುದು” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಗತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ನಾವು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ.
ಬಹುಶಃ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದುರಂತ ನಾಯಕನಿಗೂ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ದುರಂತ ನಾಯಕಿಗೂ, ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಚು ಲಿ ಬೇಕಾಗಬಹುದು. ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪರವಾಗಿ ಬದುಕಲಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲೂ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನೇ ಮತ್ತೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ.
ಚು ಲಿ, ಸೊ ಹೆಗಾಗಿ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಚು ಲಿ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಸಂಪಾದಕಿಯಲ್ಲ. ಅವಳು ಒಂದು ಅವಕಾಶ. ಒಂದು ಭರವಸೆ. ಒಂದು ನೆನಪು. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ಆರಂಭವಾಗಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಕೊನೆಗೆ ನನಗೆ ಉಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದು. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಕುಸಿದುಹೋಗಿರುವ ಎಷ್ಟು ಸೊ ಹೆಗಳಿದ್ದಾರೆ? ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಅವರ ವಿಫಲತೆಯನ್ನೂ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ಬೇಕಾಗಿರುವ ಚು ಲಿಯಾಗಿ ನಾವು ಎಂದಾದರೂ ನಿಂತಿದ್ದೇವೆಯೇ?
ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪುರಸ್ಕಾರ ಅವನ ಹೆಸರಿನ ಮುಂದೆ ಬರುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಅಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಬರೆದ ಒಂದು ಸಾಲು, ಒಂದು ಪಾತ್ರ, ಒಂದು ಕಥೆ ಯಾರದೋ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂಬ ಅರಿವು. ಆ ಮಗುವಿನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸೊ ಹೆಯ ಕಾದಂಬರಿಯೊಂದು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವ ಕ್ಷಣದಂತೆ. ಬರಹಗಾರನ ಬರಹ ಅವನನ್ನು ಮೀರಿ ಬದುಕಲು ಆರಂಭಿಸುವ ಕ್ಷಣ. ಬಹುಶಃ ಅದೇ ಸಾಹಿತ್ಯದ ನಿಜವಾದ ಗೆಲುವು.
