AI ಎನ್ನುವ ಗುಮ್ಮ

1997. ನಾನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದೆ. ಆಗ ಕೆಲವರು, “ಅಯ್ಯೋ, ಯಾಕೆ ಬೇಕು? 2000ಕ್ಕೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ನಂಬರ್‌ಗಳೂ ಝೀರೋ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತವಂತೆ! ನೀನು ಓದಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಆಗ ಅದು ನನಗೆ ನಗುವ ವಿಷಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸದೊಂದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬರುತ್ತಿದೆ, ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದವರೇ ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು 2026. ಆ 2000 ಬಂತು, ಹೋಯಿತು. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ, ನಂಬರ್‌ಗಳೂ ಝೀರೋ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬಹುತೇಕ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದ ಭಾಗವಾಗಿದೆ.

ಅಂದು ನಕ್ಕವರಲ್ಲಿ , ಆತಂಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿದವರ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನರು ಸಾಫ್ಟ್ ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ಸ್ ಆಗಿ ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋದರು. ಕೆಲವರು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗೆ ಹೆದರಿ ಬೇರೆ ವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿದ್ದೆ – ಭವಿಷ್ಯದ ಆತಂಕ, ಮಾತಿನ ನೋವು.

ಈಗ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬಂದಾಗ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಬಹಳ ಸಲ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ನಾವು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆ ಕಥೆಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ “ಸತ್ಯ”ಗಳಾಗಿ ಹರಡುತ್ತವೆ. ಇಂದು ಅದೇ ಕಥೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದೆ, ಅದೇ AI.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸತನಕ್ಕೂ ಒಂದು “ಗುಮ್ಮ” ಇರುತ್ತದೆ

1997ರ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ ಗುಮ್ಮವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಈಗ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆಗ ಅದು ಗುಮ್ಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಜವಾದ ಭಯವಾಗಿತ್ತು. 2004ರಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗಲೂ ಇದೇ ಅನುಭವ.

“ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತೀಯ, ಮುಖ ಟ್ಯಾನ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಯಾರು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ? ಎಲ್ಲರ ಮಧ್ಯೆ ತಿರುಗುವ ನಿನ್ನನ್ನು ಗಂಡನ ಮನೆಯವರು ಹೇಗೆ ನಂಬುತ್ತಾರೆ? ಸಂಬಳವೂ ಅಷ್ಟೇನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಇಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದು.” ಹೀಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಮಾತು.

ಪ್ರತಿ ಮಾತಿನ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ಭಯ. ಆ ಭಯಕ್ಕೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ನಿಯಮಗಳ ಬಣ್ಣ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿಧಿಸಿದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮಿತಿಗಳು. ಆದರೆ 2026ರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಆ ಭಯಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡರೆ ಉತ್ತರ ಬೇರೆ.

ಮಾಧ್ಯಮ ನನ್ನನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅದು ನನಗೆ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿತು. ಜನರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಸಿತು. ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಕಲಿಸಿತು. ನನ್ನದೇ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿಸಿತು.

ಇಂದು “ಸೀರೆ ಉಡಬೇಡ, ಮಾಡರ್ನ್ ಆಗಿರು; ಜನರಿಗೆ ಹೆದರಿ ಸಾಯುವುದನ್ನು ಬಿಡು” ಎಂದು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಕೊನೆಗೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಗು ಬರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಕೂಡ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅವರ ಎಣಿಕೆಯಂತೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನೆ!

ಅಂದರೆ ಏನು? ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜನರ ಭಯಗಳೂ ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಹೊಸದನ್ನು ಎದುರಿಸುವಾಗ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸು ತಕ್ಷಣ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ,“ಇದರಿಂದ ಏನಾದರೂ ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಆಗುವುದೇ?”

ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಬಂದಾಗಲೂ ಇದೇ ಕಥೆ

2012ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ವೇಗ ಪಡೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ನಾನು ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದರೆ “ಆಶುಕವಿ” ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ. ವಿಡಿಯೋ ಹಾಕಿದರೆ “ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಹೆಚ್ಚು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಿದರೆ ಒಂದು ಮಾತು. ವಿಡಿಯೊ ಹಾಕಿದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು.

ಯಾರೋ “ಎಡಚಿ” ಎಂದರು. ಇನ್ನಾರೋ “ಮಡಿ ಭಡ್ತಿ” ಎಂದರು. ಇನ್ನಾರೋ ಬೇರೆ ಹೆಸರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಚಾರಿತ್ರ್ಯ ಹನನಕ್ಕೂ ಯತ್ನಿಸಿದರು. ಕೊನೆಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜನರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೂ ಹೋಯಿತು. ಆಗ ನೋವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇಂದು ಅಷ್ಟು ನೋವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಈಗ ನನಗೆ ಆ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೊಸದನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದಕ್ಕಿಂತ, ತಾನು ಮಾಡದಿರುವುದನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದೇ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅಸಹನೀಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಮಾಡದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಎರಡು ದಾರಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. “ನನಗೂ ಕಲಿಯಬೇಕು” ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅಥವಾ “ಅವಳು ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಾರದು” ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಎರಡನೆಯ ದಾರಿ ಸುಲಭ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೊಸತನದ ವಿರುದ್ಧದ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿರೋಧಗಳು ಹೊಸತನದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವು ನಮ್ಮದೇ ಅಸುರಕ್ಷತೆ, ನಮ್ಮದೇ ಅಹಂಕಾರ, ನಮ್ಮದೇ ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಬದಲಾಗಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇರುತ್ತವೆ.

ಈಗ AI ಬಂದಿದೆ

ಇಂದು ಅದೇ ಜಾಗದಲ್ಲಿ AI ನಿಂತಿದೆ. AI ಎಂದರೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ಕಳೆದುಹೋಗುವ ಭಯ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಸತ್ತುಹೋಗುವ ಭಯ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಿಗೆ “AI ಬಳಸಿ ಬರೆದದ್ದು ನಿನ್ನ ಬರಹವೇ ಅಲ್ಲ” ಎಂಬ ಅಸಹನೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ “AI ಬಳಸಿದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಸೋಮಾರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ” ಎಂಬ ಆತಂಕ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರಿಗೆ “AI ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತದೆ; ಮುಂದೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಕೆಲಸವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಭಯ.

ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಾದವು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇವೆ. AI ಬಗ್ಗೆ ಅಂಧವಾಗಿ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುವುದಾಗಲಿ, ಹೆದರುವುದಾಗಲಿ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು – ನಾವು AIಯನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಹೊಸದೊಂದು ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ?

• ಸಿದ್ಧರಾಮಯ್ಯ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದರೆ ಸೆಕ್ಯುಲರಿಸಂ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆಯೇ?
• ಹಬ್ಬವೆಂಬ ಸಂಭ್ರಮ – ಭಾವಗಳ ಬಿಡುಗಡೆ
• ನೀವು 80ರ ಟ್ರೆಂಡ್ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ? AI ಚಿತ್ರಗಳ ಲಾಭ ಎಷ್ಟು? ನಷ್ಟ ಎಷ್ಟು?
• ಸಾಕಷ್ಟು ಇದ್ದರೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಏಕೆ? ಮನುಷ್ಯನ ದುರಾಸೆಗೆ ‘ಸ್ಟಾಪ್’ ಎಲ್ಲಿದೆ?
• Moonlightನ ಮತ್ತೊಂದು ಪದರ: ಪ್ರೇಮ

AI ಬಳಸುವುದು ಮತ್ತು AI ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗುವುದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ

AI ಬಗ್ಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕಾಣುವ ದೊಡ್ಡ ಗೊಂದಲವೆಂದರೆ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಎಂದು ನೋಡುವುದು. AI ಬಳಕೆ ಒಂದು ವಿಷಯ. AI ಮೇಲಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅವಲಂಬನೆ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ.

ಕ್ಯಾಲ್ಕುಲೇಟರ್ ಬಳಸುವುದರಿಂದ ಗಣಿತದ ಕಲಿಕೆ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕ್ಯಾಲ್ಕುಲೇಟರ್ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಸರಳ ಲೆಕ್ಕವನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದರೆ ಅದು ಸಮಸ್ಯೆ. ನಿಘಂಟು ಬಳಸುವುದರಿಂದ ಭಾಷೆಯ ಜ್ಞಾನ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದದ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಸ್ವತಃ ಯೋಚಿಸದೆ ಯಂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಅವಲಂಬಿಸಿದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾಷಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕುಗ್ಗಬಹುದು.

ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಬಂದಾಗ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ಕಲೆ ಸತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೈಕ್ರೋಫೋನ್ ಬಂದಾಗ ಹಾಡುವ ಕಲೆ ಸತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಬಂದಾಗ ಬರೆಯುವ ಮನುಷ್ಯನ ಅಗತ್ಯ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ AI ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಯೋಚನೆ, ಅನುಭವ, ಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅನಗತ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಬದಲಿಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಕು, AIಯನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಬದಲಿಯಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ, ಅಥವಾ ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಸಹಾಯಕನಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ? ಈ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ.

AI ನನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ

ನಾನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ರೇಷ್ಮೆ ಹುಳಗಳನ್ನು ಸಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಚಾಕಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಹಿಪ್ಪುನೇರಳೆ ಎಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ. ಹುಳುಗಳು ರೋಗದಿಂದ ಸಾಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಚಂದ್ರಿಕೆ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಗೂಡು ಬಿಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಅನುಭವವನ್ನು AI ನನಗೆ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ರೇಷ್ಮೆ ಬೆಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನೂರು ಪುಟಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೂ, ಅದು ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ಆ ಜಗುಲಿಯ ವಾಸನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಚಿಮಣಿ ದೀಪದ ಹೊಗೆ, ಒಲೆಯ ಬಿಸಿ, ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ಸೇದಿದ ಕೈಯ ನೋವು, ಹುಳುಗಳು ಸಾಯುವಾಗ ಬಂದ ಕರುಳು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ನೋವು…ಇವುಗಳನ್ನು ಅದು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಬದುಕಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಆ ಅನುಭವವನ್ನು ನಾನು ಬರಹವಾಗಿ ರೂಪಿಸುವಾಗ AI ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು. ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧಗೊಳಿಸಬಹುದು. ನಾನು ಹೇಳಿದ ಅಂಶಗಳ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಬಹುದು. ನಾನು ಮರೆತಿರುವ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಇಡಬಹುದು. ಭಾಷೆಯನ್ನು ಹೊಳಪು ಮಾಡಬಹುದು. ಒಂದು ರೂಪಕವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಟ್ಟಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು.

ಆದರೆ ಅನುಭವ ನನ್ನದು. ಭಾವನೆ ನನ್ನದು. ನೆನಪು ನನ್ನದು. ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೂಡ ನನ್ನದೇ ಕೆಲಸ. ಇಲ್ಲಿ AI ಸಹಾಯಕ. ಲೇಖಕ ಅಲ್ಲ.

“AI ಬರೆದದ್ದು” ಎನ್ನುವ ಭಯ

ಇನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. “ಇದು AI ಬರೆದದ್ದು” ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ? ಹೇಳಲಿ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ “ಇಷ್ಟು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಬೇಡ” ಎಂದವರು ಇದ್ದರು. ನಂತರ “ಇವಳು ಯಾರು?” ಎಂದು ಕೇಳಿದವರು ಇದ್ದರು. ನಂತರ ಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡಿದವರು ಇದ್ದರು. ಈಗ “AIಯಿಂದ ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ” ಎನ್ನುವವರು ಬರಬಹುದು.

ನನ್ನ ಉತ್ತರ ಈಗ ಸರಳ. No problem.

ಯಾಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಬರಹದ ಮೂಲವನ್ನು ನಾನು ಬಲ್ಲೆ.

ನಾನು ಏನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಏನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಏನನ್ನು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ, ಯಾವುದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಯಾವ ನೋವು ನನ್ನನ್ನು ಬದಲಿಸಿದೆ, ಯಾವ ನೆನಪು ನನ್ನೊಳಗೆ ಉಳಿದಿದೆ… ಅವುಗಳನ್ನು AI ಸೃಷ್ಟಿಸಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಓದಲು ಸುಂದರವಾಗಿ, ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸಲು AI ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಾಚಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವೇನು?

ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರ ಸಂಪಾದಕರ ಸಹಾಯ ಪಡೆದರೆ ಆ ಬರಹ ಸಂಪಾದಕರದ್ದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಸಹಾಯಕರನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ ವರದಿ ಸಹಾಯಕರದ್ದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ನಿರ್ದೇಶಕ ತಂಡದ ಸಹಾಯದಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದರೆ ಸಿನಿಮಾ ತಂಡದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರದ್ದಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಂತೆಯೇ AIಯನ್ನು ಬಳಸಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಬೇಕು. AI ನೀಡಿದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು. ತಪ್ಪು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬರಹವನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡಿ ತನ್ನದೇ ಎಂದು ಹೇಳಬಾರದು. ತನ್ನದೇ ಅನುಭವವಿಲ್ಲದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ AI ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಸುಂದರ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಮಾರಾಟ ಮಾಡಬಾರದು.

AI ಬಳಕೆಗೆ ವಿರೋಧವಲ್ಲ; AI ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಕೊರತೆಗೆ ವಿರೋಧ ಇರಬೇಕು.

ನಮ್ಮ ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ನಾವೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಕಟ್ಟುಗಳು

ನನಗೆ ಈಗ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚನೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದು AI ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ. ಸಣ್ಣವಳಿದ್ದಾಗ “ಒಂದು ಹಾಡು ಹಾಡು” ಎಂದರೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. “ಡ್ಯಾನ್ಸ್ ಮಾಡು” ಎಂದರೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಯಾರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಯಾರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ? ನನ್ನ ಕಂಡು ಯಾರಾದರೂ ನಗುತ್ತಾರೆಯೆ? ನನ್ನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಟೀಕಿಸುತ್ತಾರೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಆಗ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಂದವು. ಒಬ್ಬರು ಏನೋ ಹೇಳಿದರು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಕ್ಕರು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಟೀಕಿಸಿದರು. ಯಾರೋ ತಪ್ಪು ಹುಡುಕಿದರು. ಯಾರೋ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಹಾಗೆ ಕಾಲಿಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಕಟ್ಟಳೆ ಬಂತು.

ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಾವು ಹೊರಗಿನವರು ಕಟ್ಟಿದ ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಾವೇ ನಮ್ಮ ಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ನನಗೆ ಈಗ AI ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನೊಳಗಿನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ತುಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಕೊನೆಯ ಸಾಂಗತ್ಯ. ಅದು ಹಿಂದಿನ ಆ ಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಟ್ಟಳೆ ಆಗಬಾರದು.

2036ರಲ್ಲಿ ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು?

ಇಂದು 2026. ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ 2036. ಆಗ AI ಎಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅದರ ರೂಪ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಇಂದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರುವ ಉಪಕರಣಗಳು ಆಗ ಹಳೆಯದಾಗಿರಬಹುದು. ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಗಳು ಬರಬಹುದು.

ಆದರೆ 2036ರಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ: “2026ರಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೊಸದೊಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತ್ತು. ನಾನು ಭಯದಿಂದ ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತುಕೊಂಡೇ ಇದ್ದೆನಾ? ಅಥವಾ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಏನಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಿದ್ದೆನಾ?”

ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

ಯಾಕೆಂದರೆ 1997ರಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕಲಿಯುವುದನ್ನು ತಡೆದಿದ್ದರೆ ಇಂದು ನನ್ನ ಜೀವನ ಹೇಗಿರುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. 2004ರಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ಬರಬೇಡ ಎಂಬ ಮಾತು ಕೇಳಿದ್ದರೆ? 2012ರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಬೇಡ ಎಂದು ನಿಂತಿದ್ದರೆ? ಇಂದು ನಾನು ಏನಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದೆ? ಬಹುಶಃ ಬದುಕು ನಡೆದೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕೆಲವು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಹೊರಬರದೆ ಉಳಿದಿರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು—ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಕಂಪ್ಯೂಟರ್, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ , ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ, ಸ್ಮಾರ್ಟ್‌ಫೋನ್ ಹೀಗೆ ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದು ಬಂದವು. ಈಗ AI ಬಂದಿದೆ. ಮುಂದೆ ಇನ್ನೇನು ಬರುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ಒಂದು ಗುಣ ‘ಕುತೂಹಲ’.

“ಇದು ಏನು? ಇದು ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ? ಇದರಿಂದ ನನಗೆ ಏನು ಸಾಧ್ಯ? ಇದರಲ್ಲಿ ಅಪಾಯವೇನು? ನಾನು ಇದನ್ನು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಹೇಗೆ ಬಳಸಬಹುದು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಮನುಷ್ಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಗುಲಾಮನಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ “ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಕೆಟ್ಟದ್ದು” ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

AI ಎನ್ನುವ ಗುಮ್ಮವನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಸಮಯ

ಹೊಸತನದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರುವುದೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. AIಯ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದೂ ಅಗತ್ಯ. ಆದರೆ ಭಯದಿಂದ ಅದರ ಬಾಗಿಲನ್ನೇ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮಾತ್ರ ನನಗೆ ಈಗ ಹಳೆಯ ಕಥೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

1997ರ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಗುಮ್ಮ ನೆನಪಿದೆ. 2004ರ ಮಾಧ್ಯಮದ ಗುಮ್ಮ ನೆನಪಿದೆ. 2012ರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದ ಗುಮ್ಮ ನೆನಪಿದೆ. ಈಗ AI ಎನ್ನುವ ಗುಮ್ಮ.

ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಗುಮ್ಮ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದೇ: “ನಾನು ಹೆದರಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಹೋಗಬೇಕೇ?” ಈ ಬಾರಿ ನಾನು ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ಯಾರಾದರೂ “AIನಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ” ಎಂದರೆ—no problem.

ಯಾರಾದರೂ “ಇವಳ್ಯಾರು?” ಎಂದು ಸ್ಕ್ರಾಲ್ ಮಾಡಿ ಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡಿದರೆ—no problem.

ಯಾರಾದರೂ “ಇದರಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?” ಎಂದರೆ—ಅದಕ್ಕೂ no problem.

ಏಕೆಂದರೆ 1997ರಿಂದ 2026ರವರೆಗೆ ನಾನು ಒಂದು ವಿಷಯ ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೊಸ ಬಾಗಿಲಿನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಹೆದರಿಸುವವರು ಇರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಬಾಗಿಲಿನ ಆಚೆ ಏನಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಬೇಕಾದದ್ದು ನಮ್ಮದೇ ಕೆಲಸ.

ಈ ಬಾರಿ ನಾನು ಆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಲಿಯುತ್ತೇನೆ. ಪ್ರಯೋಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ತಪ್ಪಾದರೆ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. AI ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದೂ ಬೇಡ. ಆದರೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದದ್ದನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಅದು ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆಯಬಹುದು. ಮತ್ತು ಈ ಬಾರಿ, ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

The show will continue.