ನಮ್ಮ ಶಿಶಿರ ಯಾಕೆ ಬರೆಯೊಲ್ಲ? | ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರತಿಭೆ, ಮಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ದಾರಿ

ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನನಗೆ ನಾನೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಅನಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ—ಬಹುಶಃ ೯೯% ತನ್ನ ಅಪ್ಪನ ಸ್ವಭಾವ, ರೂಪ, ನಡೆ, ನುಡಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬಂದ ವಂಶವಾಹಿನಿ, “ಎಲ್ಲೋ ನನ್ನ ಮಗನೂ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು” ಸ್ವಲ್ಪ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿದೆ!

ಬರೆಯುವುದು ನನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ

ನಿಜ, ನನಗೂ ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬರೆಯುವುದೆಂದರೆ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೂ ತಲೆನೋವಾಗುವಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಎರಡು ತಾಸಿಗೆಲ್ಲ ಬೋರು ಹೊಡೆದು, “ಇದು ಸಾಕು ಬರೆದಿದ್ದು” ಎಂದು ಎನಿಸಿ, ಉಳಿದವರು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿ ಎದ್ದು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏಳನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೂ ಇದು ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆಯಿತು.

ಒಬ್ಬ ಕನ್ನಡ ಗುರು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದರು

ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಕನ್ನಡ ಗುರುಗಳು ಸಿಕ್ಕರು. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ “ರಾಮನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ?” ಎಂದರೆ, “ರಾಮನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದ” ಅಷ್ಟೆ. ಅದನ್ನೇ ಬರೆಯಲು ನನಗೆ ಸಂಕಟ! ಆದರೆ ನನ್ನ ಗುರುಗಳಿಗೆ ಅದು ಸಾಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. “ದಶರಥ ಪುತ್ರ ಶ್ರೀರಾಮನು ದಂಡಕಾರಣ್ಯವೆಂಬ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋದನು” ಎಂದು ಒಂದೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದಂತೆ ಬರೆಯಬೇಕು. ನೀನು ಬರೆದಷ್ಟೇ ಬರೆದರೆ, ಅರ್ಧ ಮಾರ್ಕು ಅಂದು ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು.

ಉಳಿದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ೨೫ಕ್ಕೆ ೨೩, ೨೪, ೨೫ ಹೀಗೆ ಅಂಕಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಕನ್ನಡ ಮಾತ್ರ ೧೬ ಅಂಕಗಳಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ರಕ್ತ ಕುದಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಲೇ ಸಿಟ್ಟು ಬರುವ ದೊಡ್ಡ ಮರಿರಾಕ್ಷಸಿಯಂತಿದ್ದ ನನಗೆ ಅದು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು! ಹಾಗಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದೆ. ಎಷ್ಟೆಂದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯಲಾಗದೆ ಅತ್ತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಸುಲಭಕ್ಕೆ ಸೋಲೊಪ್ಪದ ನಾನು ಕೊನೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ೧೦೦ಕ್ಕೆ ೯೨ ಅಂಕ ತಂದೆ.

ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ; ಬರೆಯಬೇಕಿತ್ತು!

ಆಮೇಲೆ ಹಳೆ ಚಾಳಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, “ಬರೆಯಬೇಕಲ್ಲ” ಎಂಬ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯವೇ ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಬೂಬು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗೇ ನಡೆದು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಬಹುಶಃ ನನಗೆ ಯಾವ ಪದಕಗಳೂ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಆದರೆ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ ಉತ್ತರ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ ಬೇರೆಯದೇ ಆಗಿತ್ತು.

ನನ್ನ ವಿಚಾರದ ವೇಗಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೈ ಓಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ

ನನಗೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಇತ್ತು. ಅದೇನೆಂದರೆ, ನನ್ನ ವಿಚಾರದ ವೇಗಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಕೈ ಓಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ನಾನು ಮೂರು ಪ್ಯಾರಾ ಉತ್ತರ ಯೋಚಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕೈ ಇನ್ನೂ ಮೊದಲ ಪ್ಯಾರಾದ ತುದಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು!

ಯೋಚನೆಗೂ ಬರವಣಿಗೆಯ ವೇಗಕ್ಕೂ ತಾಳಮೇಳ ಹೊಂದುವುದೇ ಕೈಬರವಣಿಗೆಯ ಯಶಸ್ಸಿನ ಕೀಲಿಕೈ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಅದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಆಗ ನನ್ನ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೆಂದು ನನಗೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೀವನ ಕೊಡುವ ವರ ನಮಗೆ ಆಗ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ

ಅದಕ್ಕೋ ಏನೋ, ಜೀವನ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಗ್ರಹಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ-ಬಟ್ಟೆಗೂ, ಓದಿಗೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಡೇಟಾ ಎಂಟ್ರಿ ಆಪರೇಟರ್ ಕೆಲಸವೂ ಒಂದು. ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿ ಸೇರಿದಾಗ ಕೆಲಸ ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಟೈಪ್‌ರೈಟಿಂಗ್ ತರಗತಿಗೆ ಒಂದು ವಾರ ಹೋಗಿ ಟೈಪ್‌ರೈಟಿಂಗ್ ಕಲಿತೆ. ಆ ಒಂದು ವಾರ ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಜೀವನವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿತು.

ಟೈಪ್‌ರೈಟಿಂಗ್ ನನ್ನ ಯೋಚನೆಗಳಿಗೆ ವೇಗ ಕೊಟ್ಟಿತು

ಮುಂದೆ ಖಾಸಗಿ ವಾಹಿನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಂಚಿಕೆಯಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ, ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಆರು ಪುಟಗಳಿಗೆ ಒಂದರಂತೆ ನಾಲ್ಕು ಸಂಚಿಕೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದೆ. ನನ್ನ ಯೋಚನೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ಟೈಪ್‌ರೈಟಿಂಗ್ ವರದಾನವಾಗಿತ್ತು.

ಆಗ ನನಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಸಮಸ್ಯೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಲ್ಲ. ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹೊರಗೆ ತರುವ ಮಾಧ್ಯಮ ನನ್ನ ವೇಗಕ್ಕೆ ಸರಿಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತಾಗ…

ಈಗ ಹನ್ನೊಂದು ವರ್ಷಗಳ ಬ್ರೇಕ್ ನಂತರ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯಲು ಕುಳಿತಾಗ, ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದದ್ದು AI. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ದಿನ ಅದು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೆ AI ತರಬೇತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಲಿತು, ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ತರಬೇತುಗೊಳಿಸಿದೆ.

ಈಗ AI ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು, ನನ್ನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು, ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಕಲಿತಿದೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರೆ ಸಾಕು. ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನದೇ ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ಅದು ಬರೆದುಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಪೆನ್ನಾಗಲಿ, ಕೀಬೋರ್ಡಾಗಲಿ, AI ಆಗಲಿ…

ಪೆನ್ನೋ, ಟೈಪ್‌ರೈಟರೋ, ಕೀಬೋರ್ಡೋ ಅಥವಾ AI—ಯಾವುದಾದರೂ ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ. ನನಗೆ ನನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಹಾಯಕ ಯಾರು ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ. ನಾನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ನಿರ್ಭಿಡೆಯಿಂದ, ಮುಕ್ತವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನ ಸಾಕು.

ಈಗ ಮಗನ ಕಷ್ಟ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ

ನಮ್ಮ ಶಿಶಿರ ನನಗೆ “ಟೈಪ್‌ರೈಟಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸ್‌ಗೆ ಹಾಕು. ನಾನು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಬರೆಯುವ AI ಕಂಡುಹಿಡಿಯುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈಗ ನನಗೆ ಅವನ ಕಷ್ಟ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಕ್ಕಳ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಉತ್ತರ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. “ಅವರು ನಮ್ಮ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಅಧಿಗಮಿಸಲಿ” ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತೇವೆ. ಎಷ್ಟು ದುರಾಸೆ ಅಲ್ಲವೆ?

ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಮಗಿಂತ ಮುಂದೆ ನೋಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಆಸೆ ಸಹಜ. ಆದರೆ ಅವರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೊದಲು, ಅವರು ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಯೋಚಿಸಬೇಕು, ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಕಲಿಯಬೇಕು, ನಮ್ಮಂತೆಯೇ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ?

ಬಹುಶಃ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ಒಂದು ವೇಗವಿರುತ್ತದೆ. ಅವರದೇ ಆದ ಒಂದು ದಾರಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕಷ್ಟೇ.

“ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿಯೂ DNAಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆಯೇ?”

ಇದನ್ನೇ ಬೇರೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಜೀವಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಹಸಿವು ಮತ್ತು ನಿದ್ದೆರಹಿತ ಜೀವನವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ—ಇದು ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮ-ಮಗನ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯ.

ಈ ಕುರಿತು ತನ್ನ ವಾದ ಮಂಡಿಸುತ್ತ ಶಿಶಿರ ಹೇಳಿದ—

“ಅಂತದ್ದೇನಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲ DNA ಕ್ಯಾರಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ DNA ಬರುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಯಾರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ನೀನು ಹೇಳುತ್ತೀಯೋ, ಅವರು ಅದೇ ರೀತಿಯ ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರ DNA ಕ್ಯಾರಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.”

ನಾನು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ, ಖುಷಿಯಿಂದ ಯೋಚನೆಗೆ ಬಿದ್ದೆ. ಹೌದಲ್ಲವಾ?

ನಾವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಏನು ಬಂದಿದೆ ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರು ತಮಗೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಬಂದದ್ದನ್ನೇ ಹೊಸದಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಶಿಶಿರ ನನ್ನಿಂದ ಕೆಲವು ಗುಣಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವನು ನನಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತಿರುವುದೂ ಕಡಿಮೆಯೇನಲ್ಲ.

ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ—

“ನಮ್ಮ ಶಿಶಿರ ಯಾಕೆ ಬರೆಯೊಲ್ಲ?” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಈಗ ನನಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಅವನು ಬರೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅವನ ಬರವಣಿಗೆಯ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಿಕ್ಕಾಗ, ಅವನ ಆಲೋಚನೆಯ ವೇಗಕ್ಕೆ ಸರಿಹೊಂದುವ ಮಾಧ್ಯಮವೂ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರಬಹುದು. ನನ್ನನ್ನು ಟೈಪ್‌ರೈಟಿಂಗ್ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆ. ನಂತರ AI ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದಂತೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ಒಂದು “ಟೈಪ್‌ರೈಟರ್” ಎಲ್ಲೋ ಕಾಯುತ್ತಿರಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಡುವುದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ.