ಒಂದು ಗುರುತಿಗೆ ಯಾಕಿಷ್ಟು ಪಡಿಪಾಟಲು?

ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬೇಕು? ಪ್ರತಿಭೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಸಾಕೇ? ಒಂದು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಾಕೇ? ಅಥವಾ ಜನರು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರಾದರೂ ದೊಡ್ಡವರು ಬಂದು “ಇವರು ಮಹಾನ್ ಕಲಾವಿದ” ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕೇ? ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರಿಗೆ ದಾದಾಸಾಹೇಬ್ ಫಾಲ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಘೋಷಣೆಯಾದ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮೂಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೇ — ಈ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಯಾಕೆ ಬೇಕಾಯಿತು?

ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರ ಐದು ದಶಕಗಳ ಪಯಣವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವರನ್ನು ಒಂದೇ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಕೇವಲ ನಾಯಕನಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಕಲಾವಿದನಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಸಮಾನಾಂತರ ಸಿನಿಮಾದ ನಟನಲ್ಲ. ಕೇವಲ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಿನಿಮಾದ ನಾಯಕನಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಕುಟುಂಬದ ಕಥೆಗಳ ನಾಯಕನಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಹಾಸ್ಯನಟನೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಮ್ಮೊಳಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು, ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ತಮ್ಮ ಅಭಿನಯದ ರೂಪವನ್ನೂ ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡ ಕಲಾವಿದ ಅವರು. ಅವರ ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಮಾನಾಂತರ ಸಿನಿಮಾ, ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಿನಿಮಾ, ದೂರದರ್ಶನ, ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾತ್ರ, ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರ, ಹಾಸ್ಯ, ಗಂಭೀರ ಪಾತ್ರ — ಎಲ್ಲವೂ ಬಂದಿವೆ. ಐದು ದಶಕಗಳ ಅವರ ಸಿನಿಪಯಣ ಮತ್ತು 300ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಚಿತ್ರಗಳ ಕೆಲಸ.

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಡಾ. ರಾಜ್‌ಕುಮಾರ್ ಎಂದರೆ ನಟ ಸಾರ್ವಭೌಮ. ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಎಂದರೆ ಸಾಹಸಸಿಂಹ, ಶಂಕರ್ ನಾಗ್ ಎಂದರೆ ಕರಾಟೆ ಕಿಂಗ್, ಆಟೊ ರಾಜ. ಈ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಜನಮನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಾನ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರನ್ನು ಯಾವ ಒಂದು ಪದದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು? ‘ನಾಯಕ’ ಎಂದರೆ ಅವರ ಅರ್ಧ ಪ್ರತಿಭೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ‘ಪೋಷಕ ನಟ’ ಎಂದರೆ ಅವರ ದೊಡ್ಡ ಭಾಗವೇ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ‘ಸಮಾನಾಂತರ ಸಿನಿಮಾದ ನಟ’ ಎಂದರೆ ಅವರ ವಾಣಿಜ್ಯ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಹಾಸ್ಯನಟ’ ಎಂದರೆ ಅವರ ಗಂಭೀರ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ಅನ್ಯಾಯ. ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಅವರ ದೊಡ್ಡ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೂ, ದುರದೃಷ್ಟವೂ.

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು. ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ನರಸಿಂಹರಾಜು, ಟಿ.ಎನ್. ಬಾಲಕೃಷ್ಣ, ದ್ವಾರಕೀಶ್ ಅವರಂತಹ ಮಹಾನ್ ಹಾಸ್ಯನಟರು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರ ವಿಶೇಷತೆ ಬೇರೆ. ಅವರು ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಭಿನಯದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅಂದರೆ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಹಾಸ್ಯನಟನ ಮಾದರಿಯಲ್ಲ. ಕಥೆಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ನಾಯಕನೇ ತನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಸಂಭಾಷಣೆ, ದೇಹಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಹಜ ಅಭಿನಯದ ಮೂಲಕ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡದ್ದು. ಗಣೇಶನ ಮದುವೆ, ಗೌರಿ ಗಣೇಶ, ಗೋಲ್ಮಾಲ್ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರ ಹಾಸ್ಯಪಾತ್ರಗಳು ಜನಪ್ರಿಯವಾದವು. ಗಣೇಶನ ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಥೆಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿರುವ ನಾಯಕನಾಗಿಯೇ ಹಾಸ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದರು.

ಅವರ ಈ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರೇ ಹಿಂದೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ದಾರೆ. ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯ ತಮ್ಮ ಬಲವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಗಂಭೀರ ಮತ್ತು ಕಲಾತ್ಮಕ ಸಿನಿಮಾಗಳ ನಂತರ ತಾವು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹಾಸ್ಯದತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾಗಿ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಮನುಷ್ಯರ ಬದುಕಿನ ಪಾತ್ರಗಳು ತಮ್ಮನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವು ಎಂದು ಅವರು ವಿವರಿಸಿದ್ದರು. ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾಯಕನಿಗಿಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತು.

ಅದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು “ಹೀರೋ” ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾದ ನಾಯಕ ಎಂದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ದೇಹ, ಹೊಡೆದಾಟ, ಹಾಡು, ನೃತ್ಯ, ದೊಡ್ಡ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಆರಾಧನೆ ಇವೆಲ್ಲ ಸೇರಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಆದರೆ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ನಾಯಕತ್ವಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಅರ್ಥ ಕೊಟ್ಟವರು. ಅವರ ನಾಯಕ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿರಬಹುದು. ಆತ ಪ್ರೀತಿಸಬಹುದು, ತಪ್ಪು ಮಾಡಬಹುದು, ಹೆದರಬಹುದು, ನಗಿಸಬಹುದು, ಅಳಬಹುದು, ಸೋಲಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳು ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ “ಸ್ಟಾರ್”ಗಿಂತ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಜನಪ್ರಿಯ “ಲೇಬಲ್” ಸಿಗಲು ಸಮಯ ಹಿಡಿದಿರಬಹುದು. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು ಸುಲಭವಾಗುವುದು ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗೆ ಇಟ್ಟಾಗ. “ಇವರು ಹೀರೋ”, “ಇವರು ಹಾಸ್ಯನಟ”, “ಇವರು ಖಳನಾಯಕ”, “ಇವರು ಪೋಷಕ ನಟ”, “ಇವರು ಆರ್ಟ್ ಸಿನಿಮಾ ನಟ” ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟರೆ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಿಬಿಟ್ಟಾಗ, ಅವರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಬದಲಾಗಬೇಕು.

ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಭೆ ಇದ್ದಷ್ಟೇ ಸಾಕೇ? ಅದನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕಲಾವಿದನೇ ಮಾಡಬೇಕೇ? ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಬಹುಶಃ ಹೌದು. ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದಲ್ಲ. ಮಾರ್ಕೆಟಿಂಗ್ ಎಂದರೆ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಮೈಕ್ರೋಫೋನ್ ಕೊಡುವುದು. ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವುದು, ತನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಸುವುದು, ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ವೇದಿಕೆ ಹುಡುಕುವುದು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇಂದಿನ ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಭಾಗಗಳಾಗಿವೆ. ಪ್ರತಿಭೆ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಾವಿದನೇ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ತಿರುವೂ ಇದೆ. ಸ್ವತಃ ತನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇರೆ; ಸ್ವತಃ ತನ್ನನ್ನು ದೊಡ್ಡವನನ್ನಾಗಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೇರೆ. ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಬೆಳಕು ತೋರಿಸುವುದು ಬೇರೆ; ಬೆಳಕನ್ನೇ ಪ್ರತಿಭೆ ಎಂದು ಭ್ರಮಿಸುವುದು ಬೇರೆ. ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದ ಅನುಯಾಯಿಗಳು, ವೀಕ್ಷಣೆಗಳು, ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು, ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಹೊಗಳಿಕೆ, ಪ್ರಚಾರ…ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಅಳತೆಯಂತೆ ಕಾಣಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಆದರೆ ಜನರು ಹೊಗಳಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತ್ರ ಕಲಾವಿದ ಮಹಾನ್ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಈಗಾಗಲೇ ಇರುವ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರ ಈ ಗುರುತಿನ ಸಂದರ್ಭ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಇಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನನ್ನು ಅವನ ಕೆಲಸದಿಂದ ಗುರುತಿಸುತ್ತೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ಬಂದಿರುವ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯಿಂದ? ಯಾರಾದರೂ ದೊಡ್ಡವರು ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಅವನ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮದೇ ಕಣ್ಣು, ನಮ್ಮದೇ ಅನುಭವ, ನಮ್ಮದೇ ವಿವೇಕದಿಂದ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ನಮಗಿದೆಯೇ?

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಬೇಕಾಗುವುದು ಕೇವಲ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಸಮಾಜದ ನೋಡುವ ರೀತಿಯ ಕಥೆಯೂ ಹೌದು. ನಾವು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಅದು ಇದ್ದಾಗ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅದಕ್ಕೆ ಮುದ್ರೆ ಬಿದ್ದ ನಂತರ ಗುರುತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ “ಅಯ್ಯೋ, ಇವರು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಕಲಾವಿದರಾ?” ಎನ್ನುತ್ತೇವೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಗೌರವ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಹಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ಆಗ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ — ಈ ಪ್ರತಿಭೆ ನಿನ್ನೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಲ್ಲ. ನಾವು ನಿನ್ನೆ ನೋಡಿರಲಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.

ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಸ್ವಭಾವವೂ ಇದೇ. ತಾನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸಿಗಬೇಕಾದ ಗೌರವ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ, ಒಂದು ಹಂತದ ನಂತರ ಆತ ತನ್ನ ಗುರುತಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಮೂಲಕ ಹೋರಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಸಂಪರ್ಕಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನೇ ಒಂದು ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಆಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ಕೇವಲ “ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುವುದು” ಎಂದು ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, “ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸದಿಂದ ಗುರುತಿಸಿ” ಎನ್ನುವ ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲಭೂತ ಬಯಕೆ ಎಂದು ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರ ಬದುಕನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಕಾಣುವುದು ಇದೇ. ಅವರು ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡರು. ನಾಯಕನಾದರು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಾದರು. ಗಂಭೀರ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದರು. ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದರು. ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿದರು. ಹೊಸ ತಲೆಮಾರಿನ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರು. ಮಂಗಾರು ಮಳೆ, ಗೋಧಿ ಬಣ್ಣ ಸಾಧಾರಣ ಮೈಕಟ್ಟು, ರಾಜಕುಮಾರ, ಕೆಜಿಎಫ್ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅವರ ಪಯಣ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.

ಹಾಗಾದರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಅನಂತ್ ನಾಗ್ ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಎಷ್ಟು ಜನ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರನ್ನು ನಾವು ಇನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಿಲ್ಲ? ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಅವರ ಅರ್ಹತೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಗುರುತು ಸಿಕ್ಕಿದೆ? ಎಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು “ಇವರು ಪ್ರತಿಭಾವಂತರು” ಎಂದು ಹೇಳುವವರೆಗೆ ಕಾಯಬೇಕಾಗಿದೆ? ಎಷ್ಟು ಜನರು ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಗಿಂತ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೌಶಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾರೆ?

ಬಹುಶಃ ನಾವು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಕಲಾವಿದನಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣು. ಯಾರಾದರೂ ಹೊಗಳಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ಗುರುತಿಸುವ ಮನಸ್ಸಿನ ಕಡೆಗೆ ನಾವು ಹೋಗಬೇಕು. ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಗೌರವಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಕೆಲಸವನ್ನು ನೋಡಿ ಗೌರವಿಸುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಬೆಳೆಬೇಕು. ಹೆಸರಿಗಿಂತ ಕೆಲಸ ದೊಡ್ಡದು. ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರತಿಭೆ ದೊಡ್ಡದು. ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಿಂತ ಸಾಧನೆ ದೊಡ್ಡದು.

ಆಗ ಬಹುಶಃ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ — “ಬಕೆಟ್ಟೋ? ಟ್ಯಾಲೆಂಟೋ?”

ಯಾಕೆಂದರೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಬಕೆಟ್ ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನೋಡುವ ಕಣ್ಣು ಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು ಬೇಕು. ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಬೇಕು.

ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ… ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಒಂದು ಗುರುತು ಸಿಗಲು ಐದು ದಶಕಗಳು ಬೇಕಾಗಬಾರದು. ನಾವು ಆ ಗುರುತನ್ನು ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೊಡುವಷ್ಟು ಜಾಗೃತರಾಗಿರಬೇಕು.

ಶೀಲಾ ಎಸ್ ಭಟ್

ಪತ್ರಕರ್ತೆ | ಲೇಖಕಿ |

ಅನುಭವ, ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಒಳನೋಟಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ

━ ✦ ━

ಕಂಡ ಸತ್ಯಗಳ ದಾರಿದೀಪ — ಜೀವನಪ್ರಣತಿ

ಇವರ ಪ್ರಸ್ತುತಿ : ಶೀಲಾ ಭಟ್