ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ. ಮಾತುಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ, ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಗೆ ಬೆಳೆದು, ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಒಂದು ಸ್ನೇಹ ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೂರವಾದಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ “ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೂರವಾದರು” ಎಂಬ ಘಟನೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಮೌನವಾಗಿ ಮುಗಿದ ಅನುಭವ.
ಆಶ್ಚರ್ಯ ಏನೆಂದರೆ, ಪ್ರೇಮ ಮುರಿದಾಗ ಸಮಾಜ ಅದನ್ನು ದೊಡ್ಡ ನೋವಂತೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ದೂರವಾದಾಗ ಬರುವ ನೋವಿಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗ ಇಲ್ಲ. “ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸ್ನೇಹಿತನೇ ಅಲ್ಲವಾ?” ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಗಳು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಆಧಾರವಾಗಿರುತ್ತವೆ.
ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನಗುವವನು ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಮಾತಾಡದೇ ಇದ್ದರೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಜೀವನದ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ನಿಂತವನು. ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ದೂರವಾದಾಗ, ನಾವು ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ — ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ಒಂದು ಸುರಕ್ಷಿತ ಜಾಗವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ :
ಬಹಳ ಸ್ನೇಹಗಳು ದೊಡ್ಡ ಜಗಳದಿಂದ ಮುಗಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಾತು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ಯತೆಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ. ಜೀವನದ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಬೇರೆ ಆಗುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮದುವೆ, ಕೆಲಸ, ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಹೊಸ ಪರಿಸರ — ಇವೆಲ್ಲ ಜನರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ಬದಲಾವಣೆ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಸ್ನೇಹ ದೂರವಾದಾಗ ಹೆಚ್ಚು ನೋವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕಾರಣ “ಹಂಚಿಕೊಂಡ ನೆನಪುಗಳು.” ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋದ ಜಾಗಗಳು, ಮಾತುಕತೆಗಳು, ನಗುವ ಕ್ಷಣಗಳು — ಇವೆಲ್ಲ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಹಾಡು, ಒಂದು ಫೋಟೋ, ಒಂದು ರಸ್ತೆ ಕೂಡ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ನೋವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮೌನವಾಗಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಸಂಗತಿ ಇದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ನೇಹವೂ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಸಂಬಂಧಗಳು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವು ನಮಗೆ ಬೆಂಬಲ, ಸಂತೋಷ ಅಥವಾ ಪಾಠ ನೀಡುತ್ತವೆ. ನಂತರ ಜೀವನ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ನಾವು ಬಹಳ ಬಾರಿ “ಹಳೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಇರಬೇಕು” ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತೇವೆ. ನೋವು ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾಗಿ ನಾವು ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಅವರ ಜೊತೆ ಇದ್ದ ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಬದುಕಿನ ರೂಪವನ್ನೂ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ:
ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಗಳು ವಿಷಕಾರಿ ಆಗಬಹುದು. ನಮ್ಮನ್ನು ಸದಾ ತೀರ್ಪು ಮಾಡುವವರು, ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು, ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವವರು – ಇಂತಹ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದು ನೋವಿದ್ದರೂ ಅಗತ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದರಿಂದ ಬರುವ ಅಪರಾಧಪ್ರಜ್ಞೆ ಅನೇಕ ಮಂದಿಯನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ. “ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನಾ?” ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಳಗೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ದೂರವಾಗುವುದು ಸೋಲಲ್ಲ. ಅದು ಆತ್ಮರಕ್ಷಣೆ.
ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ದೂರವಾದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಬಹುದು. ಒಂಟಿತನದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಓದಬಹುದು. ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡಬಹುದು. ಇದು ಸಹಜ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಮಾನವ ಮನಸ್ಸು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನೋವಿನಿಂದ ಗುಣಮುಖರಾಗುವತ್ತ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಸತ್ಯ — ಸ್ನೇಹ ಮುಗಿದರೆ ನಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ “ಎಷ್ಟು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು?” ಎಂಬುದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಮೌಲ್ಯ ಅಳೆಯುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತದೆ, ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ:
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸ್ನೇಹ ಮುಗಿದ ನಂತರವೇ ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಲಿಯುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಗಡಿಗಳು, ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳು, ನಮ್ಮ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಶಕ್ತಿ — ಇವೆಲ್ಲ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಜನರು ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಪಾಠವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ನೆನಪಿರಲಿ — ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಗಳು ನಮ್ಮ ಜೊತೆ ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವು ನಮ್ಮನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ.
ಹಾಗಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತ ದೂರವಾದಾಗ ನೋವಾಗುವುದು ದುರ್ಬಲತೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ನಾವು ಆ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಮನಸಾರೆ ಬದುಕಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದರ ಸಾಕ್ಷಿ.
