ಬಸ್ಸೆನ್ನುವ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಸೂಚಿ
೧೯೯೭ರ ವರ್ಷ. ಶಿರಸಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ರಾತ್ರಿ ೮ ಗಂಟೆಯ ದಾಂಡೇಲಿ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಿನ ನಡುವೆ ಬೆಳಕಿನ ಆಟವನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಅನುಭವ. ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿ ನಿದ್ರೆ ಬರಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ “ಯಾರಿದ್ದೀರಿ ನೆಲಮಂಗಲ…” ಎನ್ನುವ ಧ್ವನಿ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು.
ಎರಡು ಪಥದ ರಸ್ತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತ ಬೋಗನ್ ವಿಲ್ಲಾಗಳು, ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರವೇಶದ ಸೊಬಗನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ “ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಬೆಂಗಳೂರು!” ಎಂದು ಅಚ್ಚರಿಪಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣ ತಲುಪಿಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಹೀಗೆ ಸುಮಾರು ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಪಾಲುದಾರನಾಗಿದ್ದು ಕರ್ನಾಟಕದ ರಸ್ತೆ ಸಾರಿಗೆ ಬಸ್ಸುಗಳು. ಇವು ಕೇವಲ ವಾಹನಗಳಲ್ಲ; ಜೀವನದ ಗಮ್ಯದ ಕಡೆ ಕರೆದೊಯ್ದ ಮೌನ ಸಂಗಾತಿಗಳು.
ಬಸ್ಸು ಕಲಿಸಿದ ಜೀವನದ ಪಾಠಗಳು
ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸಾಗುವುದು ಅಲ್ಲ. ಅದು ಬದುಕಿನ ಪಾಠಶಾಲೆ.
ಬಸ್ಸಿನ ಬುರ್ ಎನ್ನುವ ಶಬ್ದ, ಪೊಮ್ ಎನ್ನುವ ಹಾರನ್, ಗಾಳಿಯನ್ನು ಸೀಳಿ ಸಾಗುವ ವೇಗ, ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಓಡುವ ಗಿಡಮರಗಳು, ಬಯಲು, ಗದ್ದೆ-ತೋಟಗಳು, ಆಕಾಶದ ಮೋಡಗಳ ಆಟ, ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಹರಿಯುವ ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಬದುಕಿನ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ರಸ್ತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಬದುಕಿನ ದಾರಿಯೂ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೆಡೆ ಸಮತಟ್ಟಾದ ರಸ್ತೆ, ಕೆಲವೆಡೆ ಗುಂಡಿಗಳು, ಕೆಲವೆಡೆ ತಿರುವುಗಳು, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೆಡೆ ದೀರ್ಘ ನೇರ ದಾರಿ. ಆದರೆ ಬಸ್ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. ಬದುಕೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅದು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.
ಚಾಲಕರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಗೌರವ
ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದೂರ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಸ್ಸುಗಳಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಚಾಲಕರು ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಿರಸಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರನ್ನು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಶಿವಮೊಗ್ಗ ಡಿಪೊದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿಗೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ, ಟೈರ್ ಪರಿಶೀಲನೆ, ನಂತರ ಹೊಸ ಪಾಳಿಯ ಚಾಲಕ ಬಸ್ಸನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದ.
ಬಸ್ಸನ್ನು ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು ಕೊನೆಯ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಬೀಳ್ಕೊಡುವವರಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಸತ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕೈಹಿಡಿದು ಕರೆತರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಜೊತೆಗಿರೋದು ಬೇರೆ ಜನರು.
ಇಂದು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲಾ ಹೊರೆ ಒಬ್ಬನೇ ಚಾಲಕನ ಮೇಲಿದೆ. ಚಾಲನೆ, ಸುರಕ್ಷತೆ, ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ನಿಲುಗಡೆ, ಲಗ್ಗೆಜ್, ಸಮಯ ಪಾಲನೆ – ಎಲ್ಲವೂ ಅವರೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದರೂ ನಗುನಗುತ್ತ ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಅವರ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಕೊಡಲೇಬೇಕು.
ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾರಿಗೆ ಬಸ್ಸುಗಳ ಹೆಮ್ಮೆ
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಬಸ್ಸುಗಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೂ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗುವುದು ಒಂದೇ ವಿಷಯಕ್ಕೆ – ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾರಿಗೆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಬಸ್ಸುಗಳು. ಸೀಟುಗಳ ಸೌಕರ್ಯ, ಬಣ್ಣದ ಸೊಬಗು, ಸೇವೆಯ ಗುಣಮಟ್ಟ, ದರದ ಸಮತೋಲನ – ಅನೇಕ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಇವು ಮಾದರಿ.
ಯಾರಾದರೂ ತಮ್ಮ ತವರನ್ನು ಹೊಗಳಿದಾಗ ಹೇಗೆ ಮನಸ್ಸು ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತದೋ, ನನಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ.
ಬಸ್ ಹೇಳುವ ಸಂದೇಶ
ಬಸ್ಸು ಮೆಜೆಸ್ಟಿಕ್ ತಲುಪಲಿ, ಮೈಸೂರು ಸೇರಲಿ, ಶಿರಸಿ ಬರಲಿ – ಅದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಿಗೂ ಒಂದೇ ಸಂದೇಶ ಹೇಳುತ್ತದೆ:
“ಎಷ್ಟೇ ಸವಾಲುಗಳಿರಲಿ, ನೀನೂ ಗಮ್ಯ ತಲುಪಬಹುದು. ನಿರಂತರ ಚಲನೆ ಇರಲಿ. ಗುರಿಯೆಡೆಗಿನ ನೇರ ದೃಷ್ಟಿ ಇರಲಿ. ತಲುಪಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಇರಲಿ. ನಗುಮುಖದಿಂದ ಸಾಗು… ನಿನ್ನ ನಿಲ್ದಾಣ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.”
ಅದಕ್ಕೇ ನನಗೆ ಬಸ್ಸು ಕೇವಲ ವಾಹನ ಅಲ್ಲ… ಅದು ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಸೂಚಿ.
ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಮರೆಯಲಾಗದ ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣ ಯಾವುದು? ಕಾಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಿ.
