ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಕುಟುಂಬದ ಏಳು ಜನರನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದ ಘಟನೆ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಳಗೆ ಅಡಗಿರುವ ಕೆಲವು ಗಂಭೀರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತಂದಿದೆ. ಪತ್ನಿ, ಅತ್ತೆ, ಇಬ್ಬರು ಭಾವಂದಿರು, ಅವರ ಪತ್ನಿಯರು ಮತ್ತು ಏಳು ವರ್ಷದ ಮಗು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಘರ್ಷ ಏಳು ಜೀವಗಳ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರುವ ಆರೋಪ ಕೇಳಿಬಂದಿದೆ. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ದಾಂಪತ್ಯ, ನಿರಂತರ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು, ಪತ್ನಿಯ ತವರು ಮನೆಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ, ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ಸೇಡಿನ ಮನೋಭಾವ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಪ್ರಕರಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿ ವರದಿಯಾಗಿವೆ.
ಆರೋಪಿಯು ಪೊಲೀಸರ ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸಂಗತಿಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಕರಣದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರಣ ಇನ್ನೂ ಹೊರಬರಬೇಕಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಘಟನೆ ನಮಗೆ ಕೇಳುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾತ್ರ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದು. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಿ ಕೊಲೆಯನ್ನೇ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೇಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ? ತನ್ನ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದವರನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಆ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಾತ್ರವಿಲ್ಲದ ಏಳು ವರ್ಷದ ಮಗುವನ್ನೂ ಕೊಲ್ಲುವಷ್ಟು ಸೇಡಿನ ಭಾವನೆ ಹೇಗೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ?
ಅವಮಾನವೇ ಕೊಲೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆಯೇ?
ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಹೀನಾಯವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ಆರೋಪಿಯ ಹೇಳಿಕೆಯೂ ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಅವಮಾನ, ತಿರಸ್ಕಾರ ಅಥವಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದರೆ ಅದು ಆತನ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು. ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಇಲ್ಲ, ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ತನಗೇ ಅಧಿಕಾರವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆಯಬಹುದು.
ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವಮಾನ ಅನುಭವಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕೊಲೆಗಾರರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಲಹ ಎದುರಿಸುವ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬದುಕುವ, ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸುವ, ಕಾನೂನಿನ ನೆರವು ಪಡೆಯುವ ಅಥವಾ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವಮಾನವೊಂದೇ ಏಳು ಕೊಲೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ಮನೋವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ನ್ಯಾಯಕ್ಕೂ ಸರಿಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.
ಕೆಲವರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅಸಮಾಧಾನ ಸೇಡಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳಬಹುದು. ತನ್ನ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುವುದೇ ನ್ಯಾಯ ಎಂಬ ವಿಕೃತ ನಂಬಿಕೆ ಬೆಳೆಯಬಹುದು. ಆಗ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದೇ ಪರಿಹಾರ ಎಂಬ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಆಲೋಚನೆ ಆವರಿಸಬಹುದು.
ಆದರೆ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗಿದೆಯೋ, ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಜೀವ ತೆಗೆಯುವ ಹಕ್ಕು ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ಒಂದು ಸಂಗತಿ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಇತರರ ಬದುಕನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೇರೆಯದೇ ಅಪರಾಧ.
ಪತ್ನಿ ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಪರಾಧವೇ?
ಈ ಪ್ರಕರಣದ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರುವುದಕ್ಕೆ ಪತಿ ಆಕ್ಷೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎಂಬ ಅಂಶ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುಟುಂಬದೊಳಗಿನ ಜಗಳದ ಸಂಗತಿಯಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ದಾಂಪತ್ಯ ಸಂಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕೆಲವು ಆಳವಾದ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾದ ಸಂದರ್ಭವೂ ಹೌದು.
ಮದುವೆಯಾದ ನಂತರ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಗಂಡನ ಕುಟುಂಬವೇ ಅವಳ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಪಂಚವಾಗಬೇಕು, ಗಂಡನ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ಮದುವೆ ಎನ್ನುವುದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಹಿಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಿಹಾಕುವ ಒಪ್ಪಂದವಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೂ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಸಹೋದರರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದುಕಿದೆ.
ಅದೇ ರೀತಿ ಗಂಡನಿಗೂ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆ. ದಾಂಪತ್ಯವೆಂದರೆ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಒಬ್ಬರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಲ್ಲ. ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ, ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಬಂಧವಾಗಬೇಕು.
ಪತ್ನಿ ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು, ಅವರಿಂದ ನೆರವು ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ಅಥವಾ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಪ್ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಅದು ನಿಯಂತ್ರಣದ ಮನೋಭಾವವಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕ್ರಮೇಣ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಪಡೆಯಬಹುದು.
ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಕೇಳಬೇಕಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ನಿಯ ತವರು ಮನೆಯವರು ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದರೇ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಗೆ ತನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವಿದೆಯೇ ಎಂಬುದೂ ಹೌದು.
ಪುರುಷನ ಗೌರವವೆಂದರೆ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಕಾರವೇ?
ನಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷನ ಗೌರವವನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಹಿಡಿತದ ಮೂಲಕ ಅಳೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಂಡತಿ ತನ್ನ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು, ಮಕ್ಕಳು ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಬಾರದು, ಮನೆಯವರು ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಬೆಳೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಈ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕೆಲವರು ಅದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಅವಮಾನವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪತ್ನಿಯ ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧದ ಬಂಡಾಯವೆಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ತವರು ಮನೆಯವರ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಸವಾಲೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಇದು ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲ. ಇದು ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಧಿಕಾರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಮನೋಭಾವ.
ಒಂದು ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬೆಲೆ ಇರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತಿಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಬೆಲೆ ಇರಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಇರಬೇಕು. ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಎನ್ನುವುದು ಒಬ್ಬರಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ನೀಡುವ ದಯೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ದೊರೆಯಬೇಕಾದ ಹಕ್ಕು.
ಮನಸ್ಸು ಕೊಲೆ ಅಥವಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನೇ ಕೊನೆಯ ದಾರಿಯೆಂದು ಏಕೆ ಭಾವಿಸುತ್ತದೆ?
ಇದು ಈ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ.
ಮನುಷ್ಯ ತೀವ್ರ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ, ನಿರಂತರ ಕೋಪ, ಅವಮಾನ ಅಥವಾ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದಾಗ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನ ಆಲೋಚನಾ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಸಂಕುಚಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೋವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ‘ಕಾಗ್ನಿಟಿವ್ ಕನ್‌ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಷನ್’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಂದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಇರುವ ಇತರ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಅವನಿಗೆ ಕಾಣಿಸದೆ ಹೋಗಬಹುದು.
ತನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಕುಟುಂಬವೇ ಕಾರಣ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಬಹುದು. ತನ್ನ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸಲೇಬೇಕು ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರಬಹುದು. ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು, ವಿಚ್ಛೇದನ, ಕಾನೂನಿನ ನೆರವು, ಉದ್ಯೋಗ ಅಥವಾ ಪರಿಸರ ಬದಲಾವಣೆ, ಸಮಾಲೋಚನೆ ಇಂತಹ ಪರ್ಯಾಯಗಳು ಅವನ ಆಲೋಚನೆಯಿಂದ ಮರೆಯಾಗಬಹುದು.
ಇದನ್ನು ಎಲ್ಲ ಅಪರಾಧಗಳಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವ ವಿವರಣೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಬಾರದು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂರ್ವಯೋಜಿತ ಹತ್ಯೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕ್ಷಣಿಕ ಕೋಪದ ವಿವರಣೆ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಉದ್ದೇಶ, ನಿಯಂತ್ರಣದ ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧದ ನಂತರದ ವರ್ತನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ನೋವಿನಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಲು ಸಾವನ್ನು ಪರಿಹಾರವೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೊಲೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎರಡೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಭವಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ.
ಮಾನಸಿಕ ಸಂಕಷ್ಟವು ಹಿಂಸೆಯ ಕೆಲವು ಹಿನ್ನೆಲೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದು ಕೊಲೆಗೆ ಕ್ಷಮಾಪಣೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕುಟುಂಬದೊಳಗಿನ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ನಾವು ಏಕೆ ಗುರುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ?
ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದೊಳಗಿನ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ವಿಚಾರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿಯ ಜಗಳಕ್ಕೆ ಹೊರಗಿನವರು ಏಕೆ ತಲೆ ಹಾಕಬೇಕು? ಮನೆಯ ವಿಷಯ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರಲಿ. ಹಿರಿಯರು ಕುಳಿತು ರಾಜಿ ಮಾಡಲಿ. ಇಂತಹ ಧೋರಣೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ.
ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜಗಳವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಿರಂತರ ಬೆದರಿಕೆ, ದೈಹಿಕ ಹಲ್ಲೆ, ಹಣಕಾಸಿನ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ತವರು ಮನೆಯವರಿಂದ ದೂರವಿಡುವುದು, ಅನುಮಾನದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು, ಜೀವ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಗಂಭೀರ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಲಕ್ಷಣಗಳಾಗಬಹುದು.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಸಂಗಾತಿಗೆ ಅಥವಾ ಆಕೆಯ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಕೊಲೆ ಮಾಡುವ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಕೋಪದ ಮಾತು ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಾರದು. ಹಿಂದಿನ ಹಿಂಸಾಚಾರ, ಆಯುಧಗಳ ಬಳಕೆ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಿದ್ಧತೆಗಳಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣ ಕಾನೂನು ನೆರವು ಪಡೆಯಬೇಕು.
ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದ ಹಿರಿಯರು ರಾಜಿ ಮಾಡಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಸಂತ್ರಸ್ತರ ಸುರಕ್ಷತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಬೇಕು. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ವಾಸ, ಪೊಲೀಸ್ ರಕ್ಷಣೆ, ಕಾನೂನು ಸಲಹೆ ಮತ್ತು ಮನೋವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಅಪಾಯವಿರುವ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಸುವುದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು.
ಸಮಾಜದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಲ್ಲಿದೆ?
ನಾವು ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಕುಟುಂಬದೊಳಗೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆ ಉಳಿಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.
ಮದುವೆ ಮುರಿಯಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಹಿಳೆಯೊಬ್ಬಳು ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ? ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದೈಹಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ? ಕುಟುಂಬದ ಗೌರವದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅಪಾಯದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಬೇಕೇ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಾಗಲೂ ನಾವು ಕೇವಲ ಖಿನ್ನತೆ ಅಥವಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಕೋಪವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು, ನಿರಾಕರಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು, ಸಂಬಂಧಗಳ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು, ಅವಮಾನವನ್ನು ಆರೋಗ್ಯಕರವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು, ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ಹಿಂಸೆಯಿಲ್ಲದೆ ಪರಿಹರಿಸುವುದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ಶಿಕ್ಷಣದ ಭಾಗವಾಗಬೇಕು.
ಶಾಲಾ ಹಂತದಿಂದಲೇ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಶಿಕ್ಷಣ, ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿನ ಸಮಾನತೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷ ಪರಿಹಾರದ ಕುರಿತು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸಬೇಕಿದೆ. ಪುರುಷತ್ವವೆಂದರೆ ಅಧಿಕಾರ ಪ್ರದರ್ಶನವಲ್ಲ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಆತ್ಮನಿಯಂತ್ರಣ ಎಂಬ ಅರಿವು ಬೆಳೆಸಬೇಕಿದೆ.
ಒಂದು ಕುಟುಂಬದ ದುರಂತವೇ, ಸಮಾಜದ ವೈಫಲ್ಯವೇ?
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಏಳು ಜನರ ಹತ್ಯೆಯ ಆರೋಪ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಉದ್ದೇಶವೇನು, ಅವನ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿಯೇನು, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಏನಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ತನಿಖೆ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಆದರೆ ಈ ಪ್ರಕರಣವನ್ನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವುದು ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬದೊಳಗಿನ ಅಧಿಕಾರದ ಅಸಮಾನತೆ, ಮಹಿಳೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ನಮ್ಮ ನಿಲುವು, ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮತ್ತು ಹಿಂಸೆಯ ಎಚ್ಚರಿಕೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ವೈಫಲ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಚರ್ಚಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಮೃತಪಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಏಳು ವರ್ಷದ ಮಗುವೂ ಇದೆ. ಆ ಮಗುವಿಗೆ ದಾಂಪತ್ಯದ ಜಗಳದ ಅರಿವಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಆಸ್ತಿಯ ವಿವಾದದಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಮೇಲೂ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ಮಗುವಿನ ಬದುಕು ಕೊನೆಗೊಂಡಿದೆ. ಇದು ಸೇಡಿನ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಎಷ್ಟು ಅಮಾನವೀಯ ಮಟ್ಟ ತಲುಪಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ಉಂಟಾಯಿತು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಏಳು ಜೀವಗಳ ಹಕ್ಕು ಮುಗಿದುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನನ್ನು ಯಾರೋ ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಜೀವ ತೆಗೆಯುವುದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ. ಅದು ಅಪರಾಧ.
ಕುಟುಂಬವೆಂಬ ಸಂಸ್ಥೆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಭದ್ರತೆ ನೀಡಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಅವನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ವೇದಿಕೆಯಾಗಬಾರದು.
ಕುಟುಂಬ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಮೊದಲು ಕುಟುಂಬದೊಳಗಿನ ಮನುಷ್ಯರು ಉಳಿಯಬೇಕು. ಸಂಬಂಧ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆ ಇರಬೇಕು. ಇವುಗಳಿಲ್ಲದ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಸಮಾಜ ಒದಗಿಸಬೇಕು. ಬಹುಶಃ ಈ ಘಟನೆಯಿಂದ ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಇದು.
