ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಪಂಚತಂತ್ರ – ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ

ಮಕ್ಕಳ ನೀತಿಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ದೊಡ್ಡವರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ

ಕಥೆಗಳಿಂದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ

ಪಂಚತಂತ್ರ ಎಂದರೆ ವಿಷ್ಣುಶರ್ಮ ಪಂಡಿತರು ತಮ್ಮ ಮೂರ್ಖ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಜ್ಞಾನವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಅವರನ್ನು ರಾಜನೀತಿಗೆ ಅರ್ಹರನ್ನಾಗಿಸಲು ಹೆಣೆದ ಕಥೆಗಳ ಗುಚ್ಛ. ಕಥೆಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ದೊಡ್ಡವರಿಗೂ ಬದುಕಿನ ಪಾಠ ಕಲಿಸಬಲ್ಲವು. ಒಂದು ಕಥೆಯ ಅಂತರಾಳವನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಅವನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆ ಆಗಿದೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು. ಏಕೆಂದರೆ ಕಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯ ಸಾಧನಗಳಲ್ಲ; ಅವು ಮನುಷ್ಯನ ಆಲೋಚನೆ, ನಡವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಹೊಂದಿವೆ.

ಇಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಿರ್ದಿಗಂತದ ‘ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಪಂಚತಂತ್ರ’ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಮಕ್ಕಳ ಕಥೆಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ನೀತಿಕಥೆಗಳನ್ನು ಇಂದಿನ ದೊಡ್ಡವರ ಜಗತ್ತಿಗೆ, ಪ್ರಸ್ತುತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತೆ ಮರುರೂಪಿಸಿರುವುದು ಈ ನಾಟಕದ ಮೊದಲ ಸೌಂದರ್ಯ. ಮೂಲ ಕಥೆಗಳ ಆಶಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ, ಸಮಕಾಲೀನ ಸಮಾಜದ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ತೆರೆದಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ನೀತಿಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಮಕಾಲೀನ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಅನಾವರಣ

ಇಂದಿನ ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಗಳ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಜಗಳ ಹಚ್ಚಿ ಅದರಿಂದ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವ ತಂತ್ರಗಳು, ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸುವ ಮೂಲಕ ಜನರ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನೇ ಬದಲಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು, ಜನರ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಕೇಂದ್ರಗಳು ಹಾಗೂ ವೇಷ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಜನರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚುವ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ — ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾಟಕವು ಪಂಚತಂತ್ರದ ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಚೆಂದವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ಕುರಿಯನ್ನು ನಾಯಿಯೆಂದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ಕೊನೆಗೆ ಜನರು ಅದನ್ನೇ ನಂಬುವಂತೆ ಮಾಡುವ ರಾಜಕೀಯ ತಂತ್ರದ ರೂಪಕ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಸುಳ್ಳು ಮತ್ತು ಅದರ ನಿರಂತರ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯೇ ಜನರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬ ಕಟು ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಇದು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸುದ್ದಿಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ತಪ್ಪು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸ್ ಎಂಬ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯಡಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿರುಚುವ ರೀತಿ ಮತ್ತು ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳೇ ಸುದ್ದಿಯ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಆಳುವಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

ನಾಟಕವು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಅಥವಾ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜನರ ಅಜ್ಞಾನ, ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿತರಾಗುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಸುತ್ತ ನಡೆಯುವ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸದೆ ಇರುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರದ ಆಟದಲ್ಲಿ ಜನರು ಹೇಗೆ ದಾಳಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇಲ್ಲಿದೆ.

ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಿಂದ ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯವರೆಗೆ

ನಾಟಕದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿ ತಾನು ತಾನಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುವುದರ ಮಹತ್ವದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಕಥನವು, ತನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ನಡೆಯುವ ಅನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯಂತಹ ವಿಶಾಲ ವಿಷಯಗಳವರೆಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.

ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸ್ವಂತ ಅಸ್ತಿತ್ವ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಜೋಡಿಸಿರುವುದು ನಾಟಕದ ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಯೂ ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನದೇ ಅಹಂಕಾರ, ದುರಾಸೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಹಪಾಹಪಿಯಿಂದ ತಾನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯದರ್ಶನ ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದರ ದುರುಪಯೋಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅಂತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬ ಆಶಾವಾದ ನಾಟಕದ ಅಂತಿಮ ಸೌಂದರ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ‘ಸ್ಕ್ವಿಡ್ ಗೇಮ್’ ರೂಪಕ

ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದದ್ದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಕುರಿತಾದ ರೂಪಕ. ನಾವು ಬೇಡವೆಂದರೂ ನಮ್ಮದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯಾದ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ರಕ್ತಮಾಂಸ ತುಂಬಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅದೇ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಮೀರಿ, ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಸವಾಲಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ನಾಟಕ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಇದಕ್ಕೆ ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾದ ಜನಪ್ರಿಯ ಸರಣಿ *Squid Game*ನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತದ ಅಳವಡಿಕೆ ಸಮಕಾಲೀನವಾಗಿ ಅನಿಸಿತು. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪರಿಚಿತ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಕೇತದ ಮೂಲಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಪರಿಚಿತ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಚಾರವೊಂದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ನಾಟಕದ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಕ್ಕಳಿಗೋ, ದೊಡ್ಡವರಿಗೋ?

ನಾಟಕದ ಟಿಕೆಟ್‌ಗಳನ್ನು BookMyShowನಲ್ಲಿ ಕಾಯ್ದಿರಿಸುವಾಗ 12 ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಇತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾಟಕ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆಗ ಮಗನನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿನ Squid Game ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅವನು ಎಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನೋ ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಬಂತು.

ಇಲ್ಲಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿತು. ದೊಡ್ಡವರಿಗಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದ ಇಂತಹ ನಾಟಕಗಳು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಬಲ್ಲವು? ಕಥೆಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಮನರಂಜನೆಯನ್ನು ಮೀರಿ, ಅದರೊಳಗಿನ ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಅವರು ಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲರೇ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗದಿದ್ದರೂ, ಇಂತಹ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡುವ ಮೂಲಕ ಪೋಷಕರು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆ ಆರಂಭಿಸಬಹುದಲ್ಲವೇ?

ಕಥೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿವರಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ, ಅವರೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಂತಹ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಇಂತಹ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ಬೆಳೆಸಲು ಒಂದು ಅವಕಾಶವಾಗಬಹುದು. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದಾಗ, ನಾಟಕದ ವೀಕ್ಷಕ ವಯೋಮಿತಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಪೋಷಕರ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಯೋಚಿಸುವಂತಾಯಿತು.

ಸಂಗೀತ, ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶನದ ಸೊಗಸು

ನಾಟಕದ ಸಂಗೀತ ಹಿತವಾಗಿತ್ತು. ಕಥೆಯ ವೇಗ ಮತ್ತು ಭಾವಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಸಾಗುವ ಸಂಗೀತ, ದೃಶ್ಯಗಳ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ನಟರ ಅಭಿನಯವೂ ಒಬ್ಬರಿಗಿಂತ ಒಬ್ಬರು ಪೈಪೋಟಿಗೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಇತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಅದರಲ್ಲೂ ಸುಷ್ಮಾ ಹೊನ್ನಾಳಿ ಅವರ ಅಭಿನಯ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಯಿತು. ಸಿಂಹಿಣಿಯ ಪಾತ್ರವಿರಲಿ, ನೇಕಾರನ ಹೆಂಡತಿಯ ಪಾತ್ರವಿರಲಿ — ಪಾತ್ರದಿಂದ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುವಾಗ ಅವರ ಧ್ವನಿ, ಮುಖಭಾವ, ದೇಹಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಅಭಿನಯದ ವೈವಿಧ್ಯ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಹಜವಾಗಿ ಮೈಗೂಡಿಸಿಕೊಂಡು ಅಭಿನಯಿಸಿದ ರೀತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಕೇವಲ ಎಂಟು-ಒಂಬತ್ತು ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳ ಮೂಲಕ ಐದು ತಂತ್ರಗಳ ಹತ್ತು ಕಥೆಗಳನ್ನು ರಂಗದ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿರುವುದು ನಿರ್ದೇಶಕರ ಜಾಣ್ಮೆ ಮತ್ತು ರಂಗಸಂಯೋಜನೆಯ ಕೌಶಲ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಹಲವು ಪಾತ್ರಗಳು, ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಕಥನಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಸುಲಭದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಕಥೆಗಳ ನಡುವಿನ ನಿರಂತರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವುಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ನಾಟಕೀಯ ಅನುಭವವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕ ಅರುಣ್ ಲಾಲ್ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹ.

ಪಂಚತಂತ್ರದ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ

*ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಪಂಚತಂತ್ರ*ವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಪಂಚತಂತ್ರದ ಕಥೆಗಳು ಕೇವಲ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ನೀತಿಪಾಠಗಳಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಭಾವ, ಅಧಿಕಾರದ ಆಸೆ, ಮೋಸ, ಅಜ್ಞಾನ, ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯ ನಡುವಿನ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಕಾಲ ಬದಲಾದರೂ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗುವುದು ಅವು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಬಳಸುವ ಸಾಧನಗಳು ಮಾತ್ರ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪಾತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳಿದ ಕಥೆಗಳು ಇಂದು ಮಾಧ್ಯಮ, ರಾಜಕೀಯ, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೆದುರು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಮತ್ತು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಅಗತ್ಯವಿರುವ ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಈ ನಾಟಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಕಥೆಯ ಒಳಾರ್ಥವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಿದಾಗಲೇ ಅದರ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶ ಸಾಕಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ನಿರ್ದಿಗಂತದಿಂದ ಇಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬರಲಿ

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಪಂಚತಂತ್ರ ಕೇವಲ ನೀತಿಕಥೆಗಳ ರಂಗರೂಪವಲ್ಲ. ಅದು ಸಮಕಾಲೀನ ಸಮಾಜದ ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ, ಮನರಂಜನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಚಿಂತನೆಗೂ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ. ಕಥೆ, ಸಂಗೀತ, ಅಭಿನಯ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶನಗಳ ಸಮನ್ವಯದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದ ಈ ನಾಟಕ, ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ನಗಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಇಂತಹ ಸದಭಿರುಚಿಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮೂಡಿಸುವ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ನಾಟಕಗಳು ನಿರ್ದಿಗಂತದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬರಲಿ. ಈ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕಾರಣರಾದ ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಜ್ ಸರ್ ಅವರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಇಡೀ ತಂಡಕ್ಕೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ನಿರ್ದೇಶಕ ಅರುಣ್ ಲಾಲ್ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಕಲಾವಿದರಿಗೂ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಕಥೆಗಳು ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಬದಲಾಗಬೇಕು. ಬಹುಶಃ ಅದೇ ಬದಲಾವಣೆಯ ಆರಂಭ.