ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೌನವನ್ನು ಸಮಾಜ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತದೆ?

ಹೆಣ್ಣು ಬದಲಾದರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನು ಭಯ?

ಸಮಾಜ ಹೆಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಹಳಷ್ಟು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ.

ಅವಳು ಸಹಿಸಬೇಕು.
ಅವಳು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ಅವಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಆದರೆ
ಅವಳು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬಾರದು.

ಯಾಕೆಂದರೆ
ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಹೆಣ್ಣು
ಒಂದೇ ರೀತಿಯವಳು —

ಮೌನವಾಗಿರುವ ಹೆಣ್ಣು.

ಮೌನ — ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಕಲಿಸುವ ಮೊದಲ ಸಂಸ್ಕಾರ

ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ
ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಬೇಡ.
ಹೆಚ್ಚು ವಿರೋಧಿಸಬೇಡ.
ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳು.

ಹೀಗೆ
ಅವಳ ಧ್ವನಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಒಂದು ದಿನ
ಅವಳು ತನ್ನ ನೋವನ್ನು
ತಾನೇ ಮೌನಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ಸಮಾಜ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ —

“ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಣ್ಣು!”

ಮೌನವಾಗಿರುವ ಹೆಣ್ಣು — ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಸುಲಭ

ಮೌನವಾಗಿರುವ ಹೆಣ್ಣು
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸುತ್ತದೆ.

ಅವಳು ನೋವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತಾಳೆ.
ಅವಳು ಕೋಪವನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಾಳೆ.
ಅವಳು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೇ ಹೂತುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಹೀಗಾಗಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ
ಅವಳ ಜೊತೆ ಬದುಕುವುದು ಸುಲಭ.

ಅವಳು ವಿರೋಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ಅವಳು ಅಸೌಕರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ
ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ…

ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.

ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳು.

ಒಂದು ದಿನ
ಅವಳು ತನ್ನ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದಳು.

ತನಗೂ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲು ಕೇಳಿದಳು.

ತನಗೂ
“ಹೆಂಡತಿ”ಯ ಪಟ್ಟ ಬೇಕೆಂದಳು.

ತನಗೂ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕಿದೆ ಎಂದಳು.

ತನಗೂ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಬೇಕೆಂದಳು.

ತನಗೂ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದಳು.

ಆಗ ಸಮಾಜ ಏನು ಹೇಳಿತು?

ಸಮಾಜ ತಕ್ಷಣ ತೀರ್ಪು ಕೊಟ್ಟಿತು.

“ಇವಳು ಅವಕಾಶವಾದಿ.”

“ಇವಳು ಕ್ರೂರಿ.”

“ಇವಳು ಸ್ವಾರ್ಥಿ.”

“ಇವಳಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಚಿಂತೆ.”

ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿತು —

“ಇವಳೂ ಒಬ್ಬ ಹೆಣ್ಣಾ?”

ಯಾಕೆ ಈ ತೀರ್ಪು?

ಯಾಕೆಂದರೆ
ಅವಳು ಬದಲಾಗಿದ್ದಳು.

ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು
ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದಳು.

ಸಹಿಸಿಕೊಂಡ ಹೆಣ್ಣು
ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದಳು.

ಅನುಸರಿಸಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣು
ತನ್ನ ಹಕ್ಕು ಕೇಳಿದಳು.

ಅಲ್ಲಿ
ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅಸೌಕರ್ಯ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ.

ಹೆಣ್ಣು ಬದಲಾಗಿದ್ರೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನು ಭಯ?

ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕೋಪಗೊಂಡ ಹೆಣ್ಣು ಭಯವಲ್ಲ.

ಚಿಂತಿಸುವ ಹೆಣ್ಣು ಭಯ.

ಯಾಕೆಂದರೆ
ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದ ಹೆಣ್ಣು
ಮೌನವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಅವಳು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ.
ಅವಳು ತನ್ನ ಬದುಕನ್ನು
ತಾನೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಅಲ್ಲಿ
ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ
ಅನೇಕ ನಿಯಮಗಳು ಕುಸಿಯಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತವೆ.