ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಕಂಡಿತು… ಅದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಿತು.
ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲಾಯಿತು. ಸರಳ , ತೀಕ್ಷ್ಣ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಸೌಕರ್ಯಕರವಾದ ಆ ಪ್ರಶ್ನೆ – “ನಿಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಕಡಿತ ಮತ್ತು ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಕೊರತೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ… ನೀವು ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆಯೇ?”
ಒಂದು ಕ್ಷಣ… ಉತ್ತರ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಇರಲಿಲ್ಲದ ಕಾರಣದಿಂದಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಜಗತ್ತಿನ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣದಿಂದ. ಕ್ಯೂಬಾದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕರಾದ Anayansi Rodríguez Camejo ಗೌರವದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಅವರು ಸಹಭಾಗಿತ್ವಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು. ಯುಎಇ, ಯುರೋಪ್ ದೇಶಗಳು ಜೊತೆಗಿದ್ದೀವಿ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ನಾವು ಒಂಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದರು.
ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಆಳವಾದದ್ದೊಂದು ಕಾಣಿಸಿತು. ದುರ್ಬಲತೆ ಅಲ್ಲ. ವಿಫಲತೆ ಅಲ್ಲ. ಅದರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಾನವೀಯವಾದದ್ದು, ನಿಯಂತ್ರಿತ ಪದಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೇಶದ ನೋವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿರುವ ಭಾರ.
🌑 ವಿದ್ಯುತ್ ಕತ್ತಲೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ
ವಿದ್ಯುತ್ ಕಡಿತ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಬೆಳಕು ಇಲ್ಲದಿರುವುದಲ್ಲ. ಅದು:
- ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ತಾಯಿ
- ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕರಗುತ್ತಿರುವ ಮೆಣಬತ್ತಿಯ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ
- ಜನರೇಟರ್ ನಿಲ್ಲಬಾರದು ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಆಸ್ಪತ್ರೆ
ಒಂದು ದೇಶ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕತ್ತಲೆ ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಕೇವಲ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಕುಂದುಕೊರತೆಯಲ್ಲ, ಜನರ ಮೌನ ಸಹನೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತದೆ.
🌍 ಒಂಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ… ಆದರೆ ಬೆಂಬಲವೂ ಪೂರ್ಣವಲ್ಲ
ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ, ಯಾವ ದೇಶವೂ “ಒಂಟಿ” ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತವೆ:
- ಒಪ್ಪಂದಗಳು
- ಮೈತ್ರಿಗಳು
- ಬೆಂಬಲದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು
ಆದರೆ ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಬೇರೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತದೆ: ಆ ಬೆಂಬಲ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆಯೇ… ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಕ್ಯೂಬಾ, ಇತರ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಂತೆ, ಅಧಿಕೃತ ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಕಷ್ಟಗಳ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ. ಬದುಕುತ್ತಿದೆ.
🎭 ಒಬ್ಬ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕನ ಪಾತ್ರ
ಒಬ್ಬ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕನಿಗೆ ತೆರೆದ ನಿರಾಶೆಯ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ. ಅವರು ನಾಜೂಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಬಲವನ್ನು ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನಿಯಂತ್ರಣ ತೋರಬೇಕು ಮತ್ತು ಉತ್ತರಗಳು ಅಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೂ ಆಶೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸಬೇಕು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡದ್ದು ನಿರಾಕರಣೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಶಿಸ್ತಿನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ.
💭 ನಿಜವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ
“ನೀವು ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದೀರಾ?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕ್ಯೂಬಾಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಇದು ಮೌನವಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕರಿಗೆ ಕೇಳುತ್ತದೆ:
- ನಿರ್ಬಂಧಗಳಡಿ ಇರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ
- ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿರುವ ಜನರಿಗೆ
- ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಒಳಗೊಳಗೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ
ಯಾಕೆಂದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಂಬಲ ಇದ್ದರೂ, ಒಂಟಿತನವು ಸನ್ನಿಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ—ಉಪಶಮನದ ಬಗ್ಗೆ.
🌅 ಅಂತಿಮ ಚಿಂತನೆ
ಬಹುಶಃ ಅತ್ಯಂತ ಸತ್ಯವಾದ ಉತ್ತರ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆ ಮಾತುಗಳ ಮುಂಚಿನ ಕ್ಷಣಿಕ ವಿರಾಮದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ಅಸಹಾಯಕ ನೋಟದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ವಿರಾಮ ಹೇಳಿದಂತಿತ್ತು: “ನಾವು ಒಂಟಿಯಾಗಿಲ್ಲ… ಆದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿಲ್ಲವೂ.”
ಬಹುಶಃ ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತು ಕೂಡ ಇದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ— ಸಂಪರ್ಕಿತವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ಕರುಣೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಪೂರ್ಣ.